News

De kunst van het praten

Niet dat ik voorheen altijd zo actief aanwezig was in de les, maar de laatste tijd betrap ik mij er steeds vaker op dat ik de hele les lang alleen naar de klok aan het staren ben. Wachtend tot het lesuur is afgelopen waarna ik vijf hele minuten op de gang kan doorbrengen met de kans hém tegen het lijf te lopen.

Ik vraag me steeds vaker af: is mijn liefde niet aan het veranderen in een gigantische obsessie? Als ik er over nadenk realiseer ik mij dat het vrij absurd is dat ik vijftig minuten lang uitkijk naar een moment dat ik hem kan zien, al is het maar een glimp van zijn achterhoofd. Het ergste is nog wel dat ik ieder moment van de dag wens dat hij bij mij in de buurt was, terwijl ik zodra ik te dicht bij hem in de buurt kom mijzelf liever achter een paal verstop om een confrontatie met hem te voorkomen. Ik zou wel met hem willen praten, o absoluut, maar zodra ik voor zijn neus sta kan ik geen gespreksonderwerp bedenken. Bovendien weet ik dat ik met geen enkele mogelijkheid een zin in correct Nederlands zou kunnen uitbrengen.

Tot nu toe is het dus gebleven bij een aantal slappe begroetingen waarna mijn vriendinnen mij praktisch moesten reanimeren en een msn-gesprek (daar heb je immers tijd om rustig na te denken over je zinnen) dat op zich prima verliep, maar waarvan ik niet denk dat er nog een komt omdat ik geen gesprek durf te beginnen uit angst dat het alleen maar uitloopt op een soort kruisverhoor of vragenvuur. Ik zie het al helemaal gebeuren, voor ik het weet heeft hij het gevoel dat hij geïnterviewd wordt, in plaats van dat hij denkt, wat is dit een aardig meisje.

Het ergste is nog wel dat ik de enige lijk te zijn die met deze symptomen rond loopt. Al mijn vriendinnen knopen zonder problemen met ieder willekeurige jongen die zij wel zien zitten een leuk en vlot gesprek aan, ja van hen zou ik nog wel wat kunnen leren. Op zich is namelijk het wel goed voor het vormen van een relatie, een normaal gesprek kunnen voeren. Het probleem is dan ook echt niet dat ik het niet wil, het probleem is dat ik weet dat ik het gewoon niet kan. Met iedere andere jongen zou het geen problemen opleveren, maar dit exemplaar doet iets met mij, met als resultaat dat ik alleen nog maar kan stamelen, stotteren of weglopen met een rood hoofd.

Aangezien er weinig vorm van contact is geweest gedurende de tijd dat ik deze jongen al zie zitten weet ik dat ik eigenlijk óf actie moet ondernemen óf gewoon moet opgeven. Het is niet gezond om zó vaak aan iemand te denken, met wie je nog niet eens veel tijd hebt doorgebracht en die je eigenlijk helemaal niet kent.

Af en toe krijg ik dan ook de neiging om gewoon een e-mail te sturen met daarin de simpele tekst, ‘hé, ik vind je leuk’. Want je moet toch wat, uiteindelijk. Maar zelfs al zou hij positief reageren, dan móet ik wel met hem gaan praten. O nee, misschien zou ik zelfs een heel gesprek moeten voeren. Volgens mij is het best een afknapper, een meisje waaruit alleen maar onverstaanbaar gemompel komt...

Door Anoniem

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved