News

Liefdesverdriet

276

Iedereen heeft wel eens verdriet gehad om een jongen/relatie die op de klippen liep. Liefde kan je zo gelukkig maken, maar ook zo ontzettend verdrietig. Ik heb een relatie gehad van anderhalf jaar en nu, vier maanden later, heb ik nog steeds een grote leegte in mijn hart…

Het is nu bijna vier maanden geleden, maar ik herinner het me als de dag van gister. De pijn die ik voelde die avond. Nooit had ik verwacht dat er meer pijn zou bestaan dan iemand verliezen doordat deze is overleden. Mijn gedachten waren fout. Er bestaat een pijn die veel erger is en die ik niemand op deze wereld, maar dan ook echt niemand toe wens. De pijn van iemand verliezen die wel leeft, maar zonder jou verder wilt alsof je niets bent.

‘Houden van’ heeft verschillende niveaus. Houden doe je van vrienden, maar van je familie houd je meer. Ooit kom je iemand tegen die meer voor je gaat betekenen dan wie dan ook. Je zou dood willen gaan voor deze persoon en zou je ouders, vrienden en al je familie voor diegene willen achter laten. Waarom? Omdat je de rest van je leven bij die persoon wilt zijn.

Liefde is een raar iets. Het is misschien wel de machtigste kracht die er op deze wereld bestaat. Liefde kan mensen naar elkaar toe brengen, maar kan in één klap ook je leven verscheuren. Ooit voelde je je als het gelukkigste mens op aarde totdat degene waarvoor je alles wil geven je hart verscheurt.

Wat maakt het dan nog uit? Je loopt op de wereld. Er lopen mensen om je heen die met je praten, naar je lachen en je lief hebben. Toch voelt het alsof je er helemaal alleen voor staat. Alsof niemand je helpt of kan helpen. Je voelt de warmte van diegene waarvan je houdt nog om je heen, maar voelt het langzaam bij je weg glijden zonder dat je het kunt stoppen. Alsof je ziel uit je lichaam wordt gerukt.

De mensen om je heen troosten je en proberen je verdriet te verminderen. Je wordt er vrolijker van en er komt weer een lach op je gezicht. Maar als deze mensen je ‘s avonds alleen in je bed laten liggen, begin je weer van voor af aan. Je denkt aan de persoon die je weer in je armen wil voelen. Tranen beginnen te rollen, de pijn komt naar boven en er is niemand die er ook maar iets aan kan doen.

Elke dag zie ik mensen over straat lopen. Mensen die iets hebben wat ik kwijt ben. Ze hebben het geluk om degene waar ze zielsveel van houden in hun armen te hebben. Ik denk eraan en kijk om me heen. Ik zie dat niemand beseft hoeveel geluk ze hebben dat er zo’n persoon naast hun mag lopen die zoveel met hun doet. Koester dat moment en laat het nooit meer los. Het is iets zeldzaams waar helaas niet iedereen van mag en kan genieten.

Ik kijk naar buiten door m’n raam. Ik zie de sterren en denk aan dat mooie moment. Zou er ooit nog zo’n moment voor mij komen…?

Door anoniem

LOVE dit artikel
2 meiden hebben deze blog geloved