News

Straciatella of citroen?

Als me vanille-ijs wordt aangeboden, zou ik dan straciatella moeten eisen? Of moet ik maar gewoon aardbeienijs nemen om het mezelf niet te moeilijk te maken?

Je kijkt nu vast met een opgetrokken wenkbrauw naar het scherm, en denkt: ‘Waar hééft dat mens het in hemelsnaam over? Voordat je denkt dat ik maar wat onzin praat: het ijs-gedoe is figuurlijk.

Want we leven niet bepaald in een derdewereldland. En we moeten allemaal gewoon ontzettend blij zijn met wat we allemaal wel niet hebben! Ja toch? Want we hebben onderwijs, zakgeld, vrienden en drie-laags toiletpapier!  En nóg zijn we niet blij!

Terwijl sommige mensen niet eens de zekerheid hebben of ze morgen nog zullen leven, door een of andere verschrikkelijke oorlog, zitten wij te klagen over te veel huiswerk, te weinig zakgeld en het wc-papier dat één laag mist. Maar ik merk gewoon dat veel dingen er niet eerlijk aan toe gaan. Zelfs de simpelste dingen niet. Ik bedoel maar: ik kom thuis met een lach van oor tot oor omdat ik een 9,3 heb gehaald voor Engels, maar blijkbaar is dat niet zo belangrijk als de sticker op mijn broertjes hand, die hij heeft gekregen omdat hij zo goed doorwerkte die dag! En dan vraag ik me af… heb ik dan geen recht op mijn ‘five minutes of fame’?

Hoe dan ook, de volgende dag word ik er onterecht uitgezet bij economie, volledig willekeurig! Protesteren kan niet, want de leraars wil is wet. ‘Ach, wat u wilt mevrouw, alsof u betaald wordt om te luisteren.’ Hoppakee, eruit. Wil je je vriendje een superdeluxe-kus geven, heeft hij meer belangstelling voor de zon die opeens schijnt! Of natuurlijk die wedstrijd Ajax-PSV. Maar hé, bekijk het op de zonnige manier: je hebt tenminste een vriend. Ja toch? Je hebt toch niks te klagen? Of beter gezegd: je mag niet klagen…!

 En mensen wrijven er ook nog eens in dat je je aanstelt; dat het niet waar is dat de wereld een complot voert tegen je. Há, daar konden zij zich nog wel eens in vergissen! We leven in een moderne wereld en ik eis dat mensen zich modern gaan gedragen. Dat wil zeggen: je kinderen evenveel ‘show-and-tell-tijd’ geven, en niet aan willekeurige kinder-uit-de-klas-zettings-acties doen! En al helemáál niet je vrienden proberen te sussen door middel van ‘het kan erger’ verhaaltjes. Want ja, we weten allemaal dat het erger kan. Maar moeten we daar vanuit gaan?

Stel: ik haal een vijf voor wiskunde. Hee, het kan altijd erger! Ja precies, ‘erger’ in de zin van een drie bijvoorbeeld, die ik de volgende keer haal omdat ik de vijf niet serieus nam. Mijn punten worden er dus ook niet erg happy van, en ikzelf ook niet bepaald. Hoe zeer ik ook mee leef met al die arme schattige kleine kindjes in Urganda, ik vind niet dat ik genoegen moet nemen met minder. Alleen maar omdat er altijd wel mensen zijn met minder. Als ik dat doe, neem ik niks meer serieus en neemt dat, naar mijn mening, mijn motivatie af. Ik kan ervoor kiezen om me schuldig te voelen omdat ik de collectant aan de deur maar 10 euro heb gegeven voor de long/nier/hartstichting. Ik heb immers genoeg, nietwaar? Maar is het dan mijn taak om voor wereldvrede te zorgen? Ben ik dan niks waard?

Om het kort te houden, ik EIS dat er geluisterd naar me wordt, ik EIS dat ik geen genoegen hoef te nemen met minder, maar bovenal, ik EIS mijn straciatella-ijs met nootjes!

Door: Islam Siraji

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved