News

Bijbaantjes stress

Het is weer eind februari en tussen de stortbuien door kun je de lente al in de lucht voelen hangen. Aangezien ik in dat voelen steeds beter slaag (oefening baart tenslotte kunst), dringt zich al enkele weken een belangrijke vraag aan mij op. Waar ga ik werken?

Als de lente op dit moment is begonnen, volgt hierna dus de zomer en in de zomer dient men geld te verdienen. Dit geld is essentieel om de vakantie en de rest van het jaar door te komen. Anders zou het zomaar kunnen dat je dat leuke uitje met je vrienden misloopt, vanwege het feit dat de bodem van je schatkist in zicht is. Dat zou je dan opeens op een sociale achterstand kunnen zetten, want uiteraard wordt er over het door jou gemiste uitje nog jaren gepraat.

Het is dus onomstotelijk bewezen dat het nodig is om in de zomer geld te verdienen. Dit kan op allerlei manieren. Zo is het mogelijk om aardbeien te plukken, bij de Appie achter de kassa te gaan zitten of rondjes te rennen op een terras met loodzware dienbladen. Helaas spreken al deze bovenstaande baantjes mij maar matig aan. Ik wil iets flitsends, iets waar mensen steil van achterover slaan als je het achteloos even noemt. ‘Néé, werk jij echt als professioneel hockeyer/vioolbouwer/schrijver?’ En dat je dan even glimlacht en schouderophalend zegt: ‘Ach ja, je moet iets in je vakantie, toch?’

Helaas werkt het zo niet, tenminste, niet voor mij. Na een maand intensief te hebben gezocht naar een baan als vioolbouwer, heb ik besloten dat plan te laten varen. Het feit dat ik nog nooit een viool van dichtbij heb gezien, bleek een te groot obstakel.

Ik besloot dus om over te schakelen op plan B. Een baantje zonder enig aanzien, dat fantastisch verdient. Een callcenter leek me wel wat. Je zit rustig op een stoeltje, met een zeer indrukwekkende headset op je hoofd en terwijl je achteloos met een pen speelt, beroof je oude omaatjes van hun spaarcentjes. Dit hele traject levert je dan vervolgens 6 hele euro’s per uur op. Het klonk ideaal en ik speurde vol enthousiasme het hele internet af. Jammer genoeg zochten alle callcenters die ik kon vinden mensen die ‘verbaal zeer vaardig waren’, wat ik natuurlijk ontzettend ben, kijk maar naar deze column, en 18 jaar of ouder waren. En daar voldoe ik dan weer net, tot december om precies te zijn, niet aan. Niet getreurd, want postbode leek me ook wel wat. Je bent lekker in de buitenlucht en het enige wat je hoeft te doen is her en der wat brieven in brievenbussen te stoppen. Over de bovengenoemde regenbuien moet je niet te lang nadenken en dan heb je de ideale baan te pakken, die je ook nog eens 6 euro per uur op levert. Maar helaas. In mijn postcodegebied hadden ze al genoeg postbodes en dus werd ik ook bij de post keihard afgewezen.

Op dit moment is het tijd voor mijn laatste stap. Appie, laat die kassakruk alvast maar warm draaien: ik kom voor 3 euro per uur caissière spelen!

Door Myrthe

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved