News

Een retourtje verleden, alstublieft!

Het buiten spelen wordt vervangen door internet, de knikkers door een mobieltje en het bij kletsen met mams door het overtollige huiswerk. De laatste keer dat ik verstoppertje heb gespeeld is al minstens 4 à 5 jaar geleden, en ik zou bij God niet meer weten wat de spelregels van het balspel Buskruitje waren. Jep, zo te zien ligt mijn vroege jeugd al een eind achter me.

Ik heb wel eens van die rare hopeloze gevoelens, dat ik iets terug wil halen wat niet meer terug te halen valt. Laat me het vergelijken met een dierbaar persoon waarvan je zeker weet dat je diegene nooit meer terug zult zien. Dat gevoel is verschrikkelijk. Ik denk dat iedereen wel eens dat gevoel heeft gehad, dat je zeker weet dat iets nooit meer terug komt. Je moet het achter je laten, het is voorbij.
Laatst liep ik door het dorp om nog wat reinigingsdoekjes te halen bij het Kruidvat. Zo gezegd, zo gedaan liep ik weer naar buiten, en ondertussen dat ik de sleutel in mijn fietsenslot stak, zag ik twee vriendinnetjes van een jaar of acht de Intertoys binnen lopen. Vrolijk waren ze, en ik moest meteen denken aan een aantal jaren geleden, toen ík daar liep met mijn beste vriendin, die overigens nu nog steeds mijn beste vriendin is. We waren samen Harry Potter-gek, en we kwamen bijna elke week bij die winkel om van die suffe kaarten te kopen, waar we vervolgens mee gingen handje-klappen. Alle herinneringen van vroeger kwamen naar boven, en dan vooral die met mijn beste vriendin, omdat ik met haar veel leuke dingen heb meegemaakt. Ik heb daar zeker een dik aantal minuten bij mijn fiets lopen staren, in het niets.

Ik wilde terug naar die tijd dat alles veel kleurrijker leek, dat ik geen zorgen aan mijn hoofd had. Dat ik nog gezellig buiten kon spelen met mijn vriendinnen, die nu overigens allemaal het merendeel van de dag achter MSN zitten (ik natuurlijk ook), of waarvan ik een paar nauwelijks meer zie omdat zij op een andere school zitten of dat we gewoonweg uit elkaar zijn gegroeid. Die tijd missen was en is nog steeds een vreselijk gevoel, want ik weet dat die nooit meer terug komt, terwijl ik er soms wel zo naar verlang. Helaas komt de vraag “Kun je spelen?” niet meer in mijn woordenboek voor, en vast en zeker ook niet meer in die van mijn vriendinnen en andere leeftijdsgenoten. De klok tikt steeds sneller, de dagen vliegen voorbij, en voordat ik het weet ben ik opeens volwassen.

Aangekomen bij mijn rommelige bureau vol met boeken, schriften en losse blaadjes, begon ik aan mijn huiswerk. Toen ik een blik naar buiten wierp zag ik de achtertuin (want ik zat aan de tafel in de woonkamer), en moest bij de sombere, lege ruimte denken aan de tuinslang waar ik in de zomer altijd mee speelde met mijn vriendin. Al snel dwaalde ik af met mijn gedachten en begon ik weer te denken aan die tijd. Spontaan begonnen de tranen over mijn wangen te lopen... En toen wist ik het: ik heb heimwee naar vroeger!

- “Die goeie, oude tijd..”, zegt de ene ouwe zak tegen de andere, en zucht daarna eens diep. -

Door Ilona

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved