News

Ludduvuddu

Ludduvuddu. Vertaling: liefdesverdriet. Maar anders dan bij al die andere columns over hoe erg het is om de ab-so-lute liefde van je leven (alweer) te hebben verloren, is deze column anders. Want dit stuk gaat over het medicijn, als dat er is, de remedie, en alles wat er bij komt kijken. Dames, het is tijd voor REHAB!

Okee, dus het is uit met je vriend, ook al hield je nog zo van hem en dacht je dat dit nooit zou gebeuren, het is wat het is. Ieder meisje heeft zo haar manieren van omgaan met de emotionele stress die zo’n beslissing wel eens met zich meebrengt. De een zet het volume van Tokio Hotel op tien en stuitert door de kamer tot het in haar hoofd zo’n warboel is, dat ze alles eventjes vergeet. De ander daarentegen, zet zielige muziek op en verliest zichzelf in zelfmedelijden. Maar bij mij, en ik durf te wedden bij sommige van jullie vast ook, bedenk ik de raarste acties om mezelf even af te leiden.(Maar niets is minder waar!)

Dus ik ga op MSN, om de buitenwereld te laten zien dat het hartstikke goed met me gaat en er niks aan de hand is. Toch kijk ik als eerste snel in mijn MSN-lijst om te checken of HIJ online is. Zucht…
Vervolgens dank ik God dat hij online is, en bedenk alvast hoe ik het gesprek zo koel mogelijk kan beginnen. We hebben immers afgesproken ‘vrienden’ te blijven. Na vijftien minuten nadenken over een briljant, charmant en heel relaxed antwoord besluit ik toch maar met de o-zo-originele ‘hee, alles goed’ te beginnen. Dan denk je dat het ergste voorbij is, maar dan is het nog maar afwachten hoe lang het precies duurt voor hij antwoord geeft! Als hij na een half uur nog niks heeft gezegd (het maakt me niet uit dat hij op afwezig staat!), sta ik nogal chagrijnig op uit m’n bureaustoel. Een dringende behoefte aan chocolade! Of iets anders waar een groot percentage aan cacao in verwerkt zit!

Beneden aangekomen zie ik dat de allerlaatste reep chocolade door een nog mysterieus persoon is opgegeten. Ik loop te schuimbekken als een addict die z’n ‘stuff’ dringend nodig heeft. ‘s Avonds in bed lig ik te woelen, ik wil verdomme niet dat het mij dwars zit, maar het zit me wél dwars! Ik spring uit bed en zoek haastig naar de cd van The Pussycat Dolls: ‘I don’t need a man’. Ik heb mijn ouders beneden bijna een hartaanval bezorgd doordat ik de stereo zo hard aandeed, maar het kon me allemaal niets schelen, ik moet lawaai om de stemmetjes in mijn hoofd te overheersen! De volgende dag plan ik zo snel mogelijk een stapavondje met vriendinnen, want niets laat je een jongen zo snel vergeten als een paar goede vriendinnen om je heen die (uiteraard) allemaal dezelfde passie voor mode, chocolade en Wentworth Miller delen. En ‘s avonds natuurlijk lekker uit, jezelf laten gaan, lachen en plezier maken. Eindelijk beseffen dat je inderdaad no man nodig hebt als je plezier wilt maken in het leven!

Uiteindelijk, in de meeste gevallen, gaat het weer aan, ontmoet je iemand anders die wel de juiste voor je is, of juist niet. En doet die laatste iets wat je niet bevalt, dan gaat het weer uit, and ooh boy, it starts all over again…

Door Islam

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved