News

Ik wil alleen maar alles

Jongens en relaties, ik weet niet wat ik er mee moet. Voor mij zijn ze vreselijk verwarrend. Volgens mijn ex-vriendjes, vriendinnen en ouders ligt het aan mij. En ik ben bang dat ik ze geen ongelijk kan geven. Vriendjes werk ik vaak snel de deur uit maar eenmaal vertrokken wil ik ze terug. Ik houd er niet van om “gevangen” te zijn. Aan de andere kant houd ik van gezelschap en deel ik mensen niet graag. Weet ik niet wat ik wil? Of wil ik alleen maar alles?

Onlangs zou ik mijn vriendje de deur wijzen, na een paar maanden was het ‘nieuwtje’ er vanaf. Hij beweerde mij echter meerdere malen dat ik zijn droomvriendin was. Hij was niet mijn type, maar toch mocht ik hem graag. Ik moest dus wel met een goede reden komen wou ik vrienden met hem blijven. Probleem: een goede reden had ik niet. Na dagen piekeren pakte ik de telefoon, niet wetend hoe ik het aan ging pakken, en belde hem op.

Het gesprek verliep zoals gewoonlijk tot ik hem vroeg hoe hij over “ons” dacht. Hij zei dat hij mij naar zijn mening niet te weinig zag en hij er daarom liever een einde aan wilde maken. Ik stond perplex. Ik had gedacht opgelucht te zijn; hij had immers het vuile werk opgeknapt. Niets was minder waar, ik baalde echter als een stekker! Vreemd, al zeg ik het zelf, ik wou hem toch kwijt? Niet meer in ieder geval. De dagen erna spraken wij net zoals anders met elkaar. Het was alsof er niets veranderd was, alsof we nog altijd “één” waren. Op een gegeven moment kreeg ik een sms van hem. Hij schreef dat hij mij terug wou omdat hij niet zonder mij kon. Gek genoeg, was ik er toen in een klap helemaal klaar mee. Ik zei hem dat het zo beter was gezien hij mij niet vaker dan voorheen zou zijn.

Ja, er wordt altijd gezegd dat vouwen vaak hopeloos romantisch zijn… niet dus. Ik heb verschillende vriendjes gehad en iedere keer is het hetzelfde liedje. Zodra ze zich aan mij hechten, doe ik een stapje terug. Wat zeg ik?! Dan vlucht ik zo snel mogelijk! Het gaat vaak ook allemaal te snel. Van niets gaat het vaak in no time over samenwonen, trouwen en kids. En blijkbaar ben ik niet de enige dit zo ervaart. Nelly Furtado zong immers ook al ‘boy I’m tired of running, let’s walk for a minute’.

Ik wil een vriend, zo gezegd zo gedaan. Ik wil er vanaf, ook dat is geen punt. Maar dan wil ik hem weer terug. Missie voldaan dan wil ik er weer vanaf. Volgen jullie het nog? Nee hè? Ik zelf eerlijk gezegd ook niet. Ben ik niet klaar voor relaties? Of misschien alleen voor open relaties? Of heb ik soms last van Bindingsangst? Of ligt het soms toch niet aan mij?

Er wordt vaak gezegd dat wanneer twee mensen voor elkaar gemaakt zijn, zij er samen wel uit zullen komen. Ik heb zo mijn eigen versie: “myself and me are meant to be, I will find my own way!”.

Door Dagmar

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved