News

Rotdag

Vanaf het moment dat de wekker gaat, weet ik het zeker. Het wordt vandaag gewoon een rotdag. Ik heb mijn ogen nog niet opengedaan, of de dag heeft al een zwart randje. De wekker blijft kermen en met een chagrijnig hoofd sla ik het ding van het nachtkastje, maar het mag niet baten.
Met een woeste ruk trek ik de stekker uit het stopcontact en eindelijk houdt dat kreng haar smoel. Ik draai me nog eens om in mijn bed, heerlijk. Niet veel later schrik ik wakker. Is het al zo laat?! Ik ren naar de douche, maar keer halverwege terug, omdat ik natuurlijk mijn handdoek vergeten ben. Terwijl ik met mijn rechterhand mijn haar probeer te wassen, haal ik met mijn linkerhand snel een scheermesje over mijn benen, terwijl de tandenborstel in mijn mond hangt. Auw, shampoo in mijn ogen. Het schijnt dat vrouwen meerdere dingen tegelijk kunnen doen, maar mij lukt dat nooit zo goed onder de douche. Ik tast naar de doucheknop om de douche uit te draaien. Even later ren ik op een drafje naar mijn kledingkast. Shit, mijn favoriete tuniek zit in de was. Naja, dan maar vestje met mijn skinny aan. Maar wat gaat dat moeilijk als je benen nog nat zijn, zo’n skinny aantrekken. Het helpt ook niet als mijn broertje keihard de muziek aanzet in de kamer naast mij. Grrrr.

Met een boterham in mijn hand vlieg ik naar buiten om mijn fiets te pakken. Ik doe net alsof ik mijn vader niet hoor, want hij gooit weer eens een to-do-lijstje naar mijn hoofd en dat is echt het laatste waar ik op dit moment behoefte aan heb. Wonder boven wonder haal ik de trein en ik plof neer in een blauwe treinstoel.
Achter mij hoor ik een vrouw van middelbare leeftijd door haar mobieltje blèren dat ze in de trein zit. “Ja schat, ik zit naast Mirjam, ja. Zo meteen gaan we koffie drinken uit onze thermosfles. We hebben al vijf minuten vertraging!”, galmt het door de wagon. God, wat een beleving. Welkom in de wereld die ‘openbaar vervoer’ heet. Ik voel een heftige kramp opkomen in mijn onderbuik en ik bijt op mijn lip. Ik voel een pijnscheut door mijn buik gaan. Geweldig, nog ongesteld ook. Wordt het nóg leuker vandaag?

Na een half uurtje strompel ik de trein uit. Nog nooit heb ik meer verlangd naar mijn moeders autootje, met heerlijke stoelen, voorzien van stoelverwarming. Perfect voor als je ongesteld bent. Maar nee, dat is maar een illusie, want als ik het station uitloop, regent het pijpenstelen. Het viel zo langzamerhand te verwachten, op deze rotdag. Ik ploeg me op mijn stationsfiets met te zachte banden een weg naar school. De velgen raken bijna de straat en ik moet flink kracht zetten om vooruit te komen. De regen klettert in mijn gezicht en mijn rug verstijft door de kou. Daar gaat mijn mascara... Als een verzopen kat kom ik aan bij de ingang en met mijn gezicht op stand ‘onweer’ sjok ik de school binnen.
Mijn vriendin Anke staat al bij de deur. “Don’t ask”, mompel ik. Anke grinnikt en vist een reep chocolade uit haar tas. “Voilà”, zegt ze. Ik scheur meteen de wikkel eraf en neem een hap. Vanaf het moment dat de chocolade langzaam smelt op mijn tong, trekt er een golf van rust en bezinning door mijn lijf. De mensen trekken in slow motion aan mij voorbij en niets lijkt me nog te kunnen deren.  Ach, als de dag zo begonnen is, kan de rest van de dag alleen maar beter worden. Dankbaar kijk ik Anke aan. Wat er ook is, chocolade helpt…

Door Lyvyan

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved