News

Vandaag is rood (de kleur van mijn lokken)

Spuugzat was ik ze, mijn blonde lokken. Spuugzat was ik opmerkingen als “blond hè” wanneer ik iets over het hoofd had gezien en kotsmisselijk werd ik van domme blondjesgrappen. Mensen beseffen gewoon niet hoe moeilijk je het hebt als blondine in deze keiharde wereld! Je moet je altijd voor tweehonderd procent bewijzen. Ik koos er dus heel radicaal en bewust voor om voortaan als een brunette door het leven te gaan. Een pakje haarverf voor slechts zeven euro vijfennegentig was dé dekmantel voor mijn oorspronkelijk blonde haarwortels.

Daar stonden we in de winkel, mijn donkerblonde moeder en ik en de laatste minuten van mijn blonde leventje tikten weg. “Weet je het wel heel zeker?” vroeg mijn moeder voorzichtig. “Straks word je totaal anders!” Lichtelijk geïrriteerd keek ik mijn moeder aan. Dit waren geen geintjes. Ik had bloedserieus over deze zware beslissing nagedacht. Nachten wakker gelegen. Uren lopen ijsberen over dit keerpunt in mijn leven, donkere kringen onder mijn ogen en nu ging zij me proberen van mijn standpunt af te brengen?
Ik negeerde haar opmerking en griste een pakje uit de schappen. Ik zette het pakje terug, greep een ander pakje en zuchtte diep. Ik werd helemaal duizelig van al die verschillende merken en kleuren; Schwarzkopf, Andrélon, L’Oréal, huismerk, Gühl, Goldwell, Wella, Keune… kastanjebruin, mahoniebruin, licht goud mahoniebruin, midden mahoniebruin, donker mahonie koperbruin, licht goud kastanjebruin… Help!

“Misschien moet je die kaarten met die haarstukken erbij pakken," adviseerde mijn moeder. “Natuurlijk,” dacht ik, mijn haarkleur de schuld gevend. Menig haarstuk hield ik naast mijn hoofd, keek in de spiegel, naar mijn moeder, vervolgens weer in de spiegel en tenslotte weer naar mijn moeder. “Tja, ik kleur mijn haar nooit, misschien kun je beter een van de verkoopsters vragen, die hebben er meer verstand van.” Een verkoopster vragen. Daar had ik niet zo veel trek in, ongeduldig als ik ben. “We nemen gewoon deze!” (WE alsof we een symbiotische relatie hadden, alsof we één waren, mijn moeder en ik.) Ik keek naar de verpakking waarop een jonge vrouw met Prodent-witte tanden en een perfect gestyled mahoniebruin kapsel me breedglimlachend aan staarde. Ze was duidelijk in haar sas met deze haarkleur. Dat zag je zo.

Mahoniebruin klonk sowieso goed, mahoooniebruin, het deed me denken aan warmte en gezelligheid en op een of andere manier aan honing (een zeer onbelangrijk detail). Mijn moeder twijfelde en dit motiveerde me om knopen door te hakken. We liepen naar de kassa en rekenden af. Zielsgelukkig verliet ik en ook mijn moeder de winkel, we liepen naar de auto en reden naar huis. Het was bloedheet, hartje zomer, dertig graden en ik zou ’s middags met een aantal vrienden gaan zwemmen. Maar… eerst mijn haar kleuren! Eenmaal thuis gekomen keek ik mijn mutti zeer aandoenlijk aan en kreeg haar zover om nog die ochtend deel te nemen aan mijn gedaanteverwisseling.
En wat voor één…

Ik ben een eigenwijs varken. Als ik iets in mijn hoofd heb dan moet het gebeuren, met alle gevolgen van dien. Een half uur later liep ik rond als Bassie (van Bassie en Adriaan). Totaal in paniek rende ik door het huis, van spiegel tot spiegel om argwanend mijn nieuwe rode kapsel te aanschouwen. Ik leek wel een clown! Sterker nog; ik was een clown. Het was verschrikkelijk. Ik sms’te mijn vrienden dat ik niet meer ging zwemmen want ik was rood en ik kon me nergens vertonen. Intens verdrietig trok ik me terug op de kamer van mijn ouders, waar een grote spiegel hing en ik het niet kon laten om mezelf telkens weer te confronteren met het meest afschuwelijke kapsel ever. Vandaag is rood (wat bruin hoort te zijn). Onder een tandartsafspraak kwam ik helaas niet meer uit. Mijn moeder troostte me, zoals moeders dat kunnen en ze zei dat het best wel mee viel.
Best wel. Als ik mijn haar nu eens op zou steken, dan zou het misschien wat minder opvallen. De schat. Misschien moest ik maar gewoon eens een advies van haar ter harte nemen…

Door Martine Olthof

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved