News

Teenage dramaqueen

Ik zal het niet snel toegeven, maar ik zit nog altijd in de puberteit met mijn zestienjarige leeftijd, en het bevalt me niet! Meestal is mijn leventje leuk, gezellig, en loopt er niets mis. Maar áls het mis gaat, dan gaat het ook goed mis. Nu is het woensdag en nú al baal ik van deze week.

Ik ben een meisje dat over best veel dingen klaagt. Ongelooflijk irritant, ik weet het, maar het zit gewoon in me. Je hoort me alleen niet klagen als ik echt pijn heb of er echt iets is. Nou waar ik over begon: als het mis gaat, gaat het ook goed mis.

Ik had zo’n twee maanden een vriendje, het liep al een tijdje niet meer zo lekker maar ik was gek op hem. Zondag kregen we ruzie en ja hoor, meneer maakt het uit en nog op een hele harde manier ook (lees: ik kon ‘optyfen’ en hij had schoon genoeg van me). Ik was kapot en wilde het écht niet, want ik kon niet zonder hem en hield van hem. Ik sloeg aan de chocolade en de nodige liefdesverdrietliedjes maar niets hielp. Daarbij kwam nog dat hij deed alsof er niets aan de hand was en dat ik de dag erna begon met mijn toetsweek. Ik zat er helemaal doorheen maar menig mens had me hier gelukkig doorheen gesleept om gewoon door te gaan en mijn best te doen.

Maandag, na de rampzalige zondag, wilde ik netjes naar school gaan om een Duits proefwerk te maken. Helaas liep dat even anders want ik ging onderuit met mijn fiets, toen ik bijna bij school was. Geen idee hoe het gebeurde en hoe cliché ook: de fiets had niets. Alleen het mens (ik dus) had gekneusde ribben, schaafwonden op mijn knie, armen en pols, en een blauw been. Die dag ben ik dus mooi thuisgebleven want het deed onwijs veel pijn, maar je hoorde me niet klagen.

Dinsdag was er geen wolkje aan de lucht tótdat ik op de fiets zat, en ja hoor: het kwam met bakken uit de lucht. Eenmaal op school liep alles op rolletjes al deed zitten pijn en moest ik die dag nog mijn toets in halen. Vandaag gaat het ook niet hoe ik wil. Ik krijg mijn toets voor morgen niet geleerd en maak ruzie om helemaal niets. Met mijn beste vrienden nog wel, én met meneer ex-vriendje, die blijkbaar tamelijk snel doorgaat met zijn love-life. Ik stress te veel en onder stress presteer ik niet. Bovendien word ik ook nog eens vandaag ongesteld!

Oké ik geef toe, ik zeur en ik klaag. Het leven kan altijd harder en erger maar wat zou ik nu  graag een klein kleutertje zijn, dat met twee vlechtjes en een jurkje, huppelend met een vriendinnetje naar de speeltuin ging en zich niet druk maakte over school, toetsweken,  vriendjes, of vallen met de fiets. But sometimes it’s hard to be a teenager! En fietsen is nog altijd moeilijk, ook al kan ik het al meer dan tien jaar.

Door anoniem

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved