News

Een leven zonder chocola

Veel meiden zullen waarschijnlijk niet zonder kunnen, maar ik móet wel. Het verhaal dat ik inmiddels al heel vaak heb verteld: ik mag geen chocola....

Geen troostmiddel als er weer eens een maand voorbij is, geen stukje als ik zin heb om te snoepen, en niks paaseitjes en chocoladeletters. En dat is vervelender dan je zult denken, vooral omdat je er constant mee geconfronteerd word.

Bijvoorbeeld op school. Stel: de leraar trakteert je klas een keer omdat jullie na school hem hebben geholpen met opruimen voor de open dagen. Hij gaat rond met een doos Celebrations, en wat moet jij zeggen? “Nee dank u wel, maar ik mag geen chocola”. Niet alleen word ik raar aangekeken als ik dat zeg, het is nog vervelender omdat iedereen om me heen op zo’n moment wél chocola eet. Vooral omdat ik het zelf ook heel lekker vind. En geloof me, ook al is het voornemen nog zo sterk, als de geur van chocola constant om je heen hangt kun je er maar moeilijk vanaf blijven.

Het begon allemaal toen ik ongeveer negen was. Ik hoestte drie maanden lang bijna dag en nacht, en sliep ook bijna niet. Vervolgend ben ik naar de dokter gegaan, die me een allergietest heeft laten doen. Helaas kwam daar niks uit, en ook een ‘pufding’ kon het hoesten niet stoppen. Nu viel deze periode rond Pasen, een feest vol met paaseitjes en ander chocoladesnoep. Mijn moeder bedacht toen dat het daar wel eens aan kon liggen, in ieder geval het proberen waard. Ik ben toen een tijdje van de chocola afgebleven en toen verdwenen mijn hoestproblemen. 1 plus 1 maakte 2, en een conclusie was snel gemaakt.

Maar gelukkig valt het leed te overzien. Ondanks dat ik het heel erg mis, houdt mijn familie zeker rekening met mij. Vandaar dat het vrijwel nooit voorkomt dat er niks te snoepen voor mij op tafel staat, en al helemaal niet bij mijn opa en oma. Standaard staat daar een schaaltje met tumtums op tafel, die mijn oma me dan met een grote lach op haar gezicht aanbiedt. En daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen! Er is zelfs een lerares geweest die nadat ze de klas op chocola had getrakteerd, de volgende les met een zakje snoep voor mij aan kwam zetten.

Maar ja, constant al dat zoete spul zoals schuimpjes en tumtums eten begint op een gegeven moment ook wel te vervelen. En op zulke momenten verlang ik dan weer terug naar die goede ‘oude’ tijd, toen ik nog wel chocola mocht eten. Maar gelukkig is er nog wel een sprankje hoop: er is een kans dat ik er overheen groei. Dus heel soms probeer ik weer een stukje in de hoop dat ik niet meer hoef te hoesten of hoofdpijn krijg. Duim voor me!

Door Inge

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved