News

Sport? Doodsaai!

Ik kon niet anders dan lachen, toen ik een T-shirt zag hangen met de tekst ‘sport bores me to death’ erop. Met deze tekst ben ik het zo ontzettend eens!

Al zo lang ik me kan herinneren, vind ik sport saai. Niet alle sporten hoor, maar eigenlijk alles waar een bal bij komt kijken. Trefbal bijvoorbeeld. Op de basisschool stond ik dan altijd een beetje voor me uit te staren om, als de bal dan eens een keer mijn kant uit kwam, snel weg te duiken. Mét een rood hoofd en het voornemen om nu eens echt op te gaan letten, dat dan weer wel. Het commentaar van mijn klasgenoten en leraar was niet van de lucht. ‘Maar kijk dan! Zo’n makkelijke bal had iedereen kunnen hebben…'
Nou ja, ik dus niet. Laat mij maar lekker ’n stukje zwemmen, beetje wandelen ofzo… Dat vind ik namelijk wel leuk. Eigenlijk snap ik er het nut gewoon niet van, van een beetje achter een bal aanrennen.

Dat ik daarin medestanders heb, blijkt elk jaar opnieuw, als Nederland tijdelijk niet in de greep van de vogel- maar de EK-griep lijkt te zijn. Steeds luider klinkt dan namelijk ook het commentaar van mensen die zich er, net als ik, over verbazen dat het lijkt alsof de wereld even alleen om voetbal draait. Ik kan me nog herinneren dat we met de familie op de camping stonden en ‘Nederland’ ’s avonds moest spelen. Om de wedstrijd goed te kunnen zien, waren alle stoelen in een kring rond de tv neergezet. Net toen ik wilde gaan zitten, kwam ik erachter dat er een snoer aan mijn been vastzat. Die snoer bleek van de tv en toen hij losliet, brak de hel los. Of ik helemaal gek was geworden, nu zouden ze misschien wel het begin missen! Gelukkig was het snoer snel terug in de tv geplugd, waarna mijn familieleden, voor de gelegenheid uitgedost met de vreemdste oranje-accessoires, er opgelucht achterkwamen dat ze alleen een reclameblok hadden gemist.

Waarom moeten prof-voetballers trouwens zo veel verdienen? Ze redden toch geen levens? Ze zullen vast veel op (moeten) offeren voor hun sport, maar toch. Ik was het helemaal eens met Helen, de moeder van de hoofdpersoon uit ‘Prinses in de spotlights’ van Meg Cabot. Zij schreef: ‘mensen die goed zijn in sport, worden vanouds al als goden behandeld, terwijl mensen die op verstandelijk gebied uitblinken stelselmatig genegeerd worden, of erger nog, worden uitgemaakt voor nerds of sukkels. Eerlijk gezegd vind ik dat wetenschappers die werken aan een medicijn tegen kanker het salaris van een profsporter zouden moeten krijgen. Alsof profsporters verdorie ooit mensenlevens redden. Ze vermaken ons.’

Mijn vader heeft gelukkig best ’n hekel aan voetbal, eigenlijk nog meer dan ik, mijn moeder en zusje. Waar wij nog weleens een wedstrijd van het Nederlands elftal willen kijken (‘Kunnen we morgen tenminste ’n beetje meepraten!’), krijgt hij al braakneigingen als hij, tijdens het zappen, langs Studio Sport komt. Daar gaat de tv bij ons thuis dus echt voor uit. Formule 1 is dan weer ’n heel ander verhaal, daar staat hij, desnoods, om 5 uur ’s nachts voor op, als er aan de andere kant van de wereld een belangrijke race word gereden.

Yeah, I’ll have to admit; sport bores me to death!

Door Gloria

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved