News

Love & Leed deel 2

De liefde? Je zou er een boek over kunnen schrijven. En dat deed Daniëlle Bakhuis (26) ook. Haar liefdesgids voor meiden ‘LOVE & LEED’ loodst je door alle fases van verliefdheid heen: van daten tot dumpen, van seks met je ex (don’t!) tot lief zijn voor je lief (do!). Vanaf 16 september ligt deze liefdesbijbel in de winkel. Daarnaast schrijft Daniëlle speciaal voor Girlscene.nl een tiendelige columnreeks over schrijven, de liefde en haar liefde voor schrijven.

“Zeg Daan, dat boek van jou, hé? Gaat dat nou eigenlijk over jou?”
Ik kijk op van de paprika die ik aan het snijden ben. “Over mij? Hoe bedoel je?”
“Nou, of het autobiografisch is, bedoel ik. Dat het over jouw love’s en leeds gaat…”
“Alsjeblieft, zeg” snuif ik. “Daar zit toch niemand op te wachten, op mijn tragische liefdesgeschiedenis. Dat ik me er al door heen heb geworsteld is al erg genoeg, daar hoef ik anderen niet mee op te zadelen.”
“Wat zijn we weer lekker optimistisch.” zegt vriendin. “Je bent nu toch gelukkig?”
Ja, nu wel ja…

Een regel onder schrijvers luidt dat je moet schrijven over wat je weet. Als dat waar is, dan heb ik jaren onzin over de liefde geschreven. Want eerlijk gezegd ben ik nooit echt goed in de liefde geweest. Ik klooide vaak maar wat aan, deed maar wat. Te vaak heb ik de eeuwige liefde verklaard aan players & patsers, jongens met vriendin (“Echt, Daan. Volgende week maak ik het uit” ) en jongens die mijn zelfvertrouwen aan gort schopte (“Kijk, dat meisje daar, die is pas écht mooi”). Nog vaker heb ik de jongens die míj de eeuwige liefde verklaarden aan me voorbij laten lopen. Wat zeg ik, ik gaf ze nog een rotschop na ook. Daa-haag puppy met je sugar-sweet-with-cream-on-top sms’jes. Natuurlijk vind je me lief.
Natuurlijk houd je van me.
Natuurlijk kun je niet zonder mij.
Trek je straks wel even de deur achter je in het slot als je weggaat? Thanks!

“Nee” zeg ik, terwijl ik de paprika’s door de bolognese-saus roer. “Dat boek gaat niet over hoe mijn liefdesgeschiedenis is gewéést, maar hoe het gemoeten had. Ik bedoel: ik heb dan wel een chronisch gekneusde kaak overgehouden van alle keren dat ik op mijn bek ben gegaan, dat betekent niet dat andere meiden dat hoeven.”
Ik zwijg even voor het theatrale effect: “Als het waar is dat je van elke fout iets leert, ben ik op het gebied van de liefde een heel wijs mens.”
“Those who can’t, teach.” knikt mijn vriendin.
Ik tik met de pollepel op de rand van de pan, frons mijn wenkbrauwen. “Zei je nou dat ik een doos ben?”

Er zijn duizenden dingen die ik niet begreep aan jongens. Dat ze de ene dag superverliefd kunnen zijn, en de volgende dag kunnen doen alsof je niet bestaat, bijvoorbeeld. Of dat hun ‘ik heb het erg druk’ eigenlijk ‘ik ben bijna bij de volgende level op mijn Playstation’ betekent.
Dat ze denken dat een pizza afhalen hetzelfde is romantisch koken.
En dat een cadeaubon een prima verjaardagscadeau is.
Dat ze kunnen janken zijn als hun ‘cluppie’ heeft verloren, maar niet snappen wanneer wij huilen bij een chickfilm (“Da’s toch niet echt, die film?”).
Ik heb jaren moeten daten voordat ik begreep dat jongens heel anders in elkaar steken. Het zou nog eens jaren duren voordat ik doorhad hóe ze in elkaar staken. Ik ben nu eenmaal een trage leerling, so be it. En eigenlijk geeft dat ook niets: beter je tien keer aan dezelfde steen stoten en er uiteindelijk van leren, dan een hart van steen krijgen omdat je de hoop opgeeft.

Dus, lieve ex-vriendjes, voor wat het waard is: sorry. Zonder jullie had ik allang de hoop opgegeven. En aan mijn niet zo lieve ex-vriendjes: bedankt. Zonder jullie had ik nu een kookboek geschreven.

Meer? Check www.daniellebakhuis.nl. of www.ploegsma.nl. Volgende week weer een nieuwe column!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved