News

Love & Leed deel 3

De liefde? Je zou er een boek over kunnen schrijven. En dat deed Daniëlle Bakhuis (26) ook. Haar liefdesgids voor meiden ‘LOVE & LEED’ loodst je door alle fases van verliefdheid heen: van daten tot dumpen, van seks met je ex (don’t!) tot lief zijn voor je lief (do!). Vanaf 16 september ligt deze liefdesbijbel in de winkel. Daarnaast schrijft Daniëlle speciaal voor Girlscene.nl een tiendelige columnreeks over schrijven, de liefde en haar liefde voor schrijven.

Het is zomer en ik heb net mijn achttiende verjaardag gevierd. Maar belangrijker dan dat, is dat ik drie weken en vier dagen verkering heb. Nog geen record, maar als het aan mij ligt gaan we makkelijk over mijn oude record van zes weken en twee dagen heen. Ik ben zo verliefd dat vandaag grijzend een preek van mijn docent Engels onderging. Mijn superdure topje heb ik zonder na te denken uitgeleend aan een vriendin. Wat maakt het nu uit of er een brandgat in komt? Materiële dingen zijn sóóóó last month. Wat ik heb met Roy; dát is pas echt belangrijk.

Vindt Roy ook. Dat vindt Roy zo erg dat hij het hoog tijd vindt dat ik zijn vrienden ga ontmoeten.
Ik kijk op.
“Hoezo je vrienden ontmoeten? Ik ken Peter toch al? En Tijn. En Geert en Patrick en Arthur. Wie moet ik nog meer ontmoeten dan?”
 “De jongens, natuurlijk! Van de voetbal. Ik zweer je, je lacht je dood met die lui. Weet je wat Tobias laatst deed? Hij had een tampon van zijn zusje meegenomen en die in een glas bier gegooid. Dat ding werd groot, joh! Echt, vet lachen.”
Ik negeer de tamponopmerking en vraag: “Maar heb ik die jongens nog nooit gezien dan?”
En dan doet Roy iets wat hij nog nooit eerder heeft gedaan. Hij wordt verlegen. “Sinds ik met jou heb, heb ik de jongens niet meer zo vaak gezien. Ik was gewoon liever bij jou, snap je?” En ik, begripvolle vriendin als ik ben, snap het helemaal.

Zijn ene arm leunt zwaar op mijn schouder en met de andere maakt hij een wijds gebaar. Hij kijkt naar zijn maten alsof hij ze ooit eens eigenhandig ter wereld heeft gebracht. “Nou, Daan. Dit zijn ze dan. De jongens.”
Ik zie een stuk of twintig gezichten mijn kant op kijken. Van de ene jongen blijven zijn ogen op mijn decolleté hangen. Hij stoot de jongen die naast hem zit – en druk bezig is met zijn keu krijten – aan. Een ander zegt: “Daan? Heet je Daan?”
Ik knik en net wanneer ik wil gaan uitleggen dat het een afkorting voor Danielle is, begint de jongen te lachen.
“Zal later leuk op jullie naambordje staan: Daan en Roy. Iedereen zal denken dat er homo’s wonen!” Ik lach wat mee met de jongens. Homo’s. Lekker dan. De toon is gezet.

Volgende stap. Handjes schudden.
Johan of Joran, dat versta ik niet helemaal. Michel. Rick-met-ck. Martijn. Tobias. Nico-maar-zeg-maar-gewoon-Niek. Joost. Jasper.
“He!” zegt er dan één die ik vijf handjes schudden geleden al had gehad. Johan? Joran? “Jij schrijft toch voor de Fancy?”
 “Ja,” knik ik. “Volgende week staat mijn eerste stukje er in.”
“Wat schrijf je dan?” hoor ik iemand anders vragen. “Dat ‘Oh jee! Wat nou?’ of zoiets? Over ‘hoe breng ik een tampon in’?”
Alsof ik net heb aangekondigd dat ik vanavond alle rondjes betaal, kijken er twintig paar ogen mijn kant op. Wat is dat toch met jongens en tampons?
“Neu, eh, ik…” stotter ik. “’Oh jee wat nou’ staat in Tina. Ik schrijf voor Fancy.”
“Maar je schrijft wel over tampons?”
Nee, natuurlijk niet, kiddo, hoewel ik met alle liefde inspiratie op wil doen door jou een tampon in je oogkas te douwen en met een andere tampon het bloed op te vangen dat uit je oog spuit. Maar dat zeg ik niet. Ik zeg: “Wat zou ik over tampons moeten schrijven?”
“Nou, die dingen die worden megagroot als je ze in een glas bier gooit. Da’s echt vet lachen.” Voor de tweede keer binnen vijf minuten fake ik een glimlach. Dit gaat een hele lange avond worden…

In de acht jaar dat ik schrijf, heb ik nog nooit over tampons geschreven. Ik zou ook niet weten wat ik er over moet schrijven. Over het algemeen schrijf ik voor meiden en ik hoef jullie niet te vertellen dat een tampon opzwelt in een glas bier (boeiend!) of dat je die dingen nooit vindt, behalve als je in je tas op zoek bent naar je lipgloss. Dan vind je ze opeens wel (en heel jammer is, dat het altijd een seconde duurt voordat je door hebt dat je je lippen probeert te stiften met een tampon). Toch is het niet eens zo’n gek idee om ooit een boekje over tampons te schrijven. Een speciaal boekje. De titel?
‘O.B.! Wat nou?’. Of zoiets.

Meer? Check www.daniellebakhuis.nl. of www.ploegsma.nl. Volgende week weer een nieuwe column!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved