News

Love & Leed deel 4

De liefde? Je zou er een boek over kunnen schrijven. En dat deed Daniëlle Bakhuis (26) ook. Haar liefdesgids voor meiden ‘LOVE & LEED’ loodst je door alle fases van verliefdheid heen: van daten tot dumpen, van seks met je ex (don’t!) tot lief zijn voor je lief (do!). Vanaf 16 september ligt deze liefdesbijbel in de winkel. Daarnaast schrijft Daniëlle speciaal voor Girlscene.nl een tiendelige columnreeks over schrijven, de liefde en haar liefde voor schrijven.

Het is één uur en de discotheek waar ik als zestienjarige altijd naar toe ga, is net dicht. Sven, de jongen met wie ik sinds een paar weken ‘wat’ heb, is er ook. Hij loopt de hele avond al achter me aan en eerlijk gezegd begin ik het een beetje zat te worden. Toen ik zojuist even met een klasgenoot van me stond te praten, kwam hij al gelijk naar me toe en sloeg zijn arm zo claimerig om mijn hals, dat mijn klasgenoot van schrik even niet meer wist hoe hij zich moest gedragen. “Ik, euh… zie je op school wel weer” zei hij en weg was ‘ie.

“Weet je dat ik er zat van word, dat je de hele avond al met die andere jongen praat?”
Sven en ik staan buiten op het plein voor de discotheek en het is druk. Ik kijk verbaasd op. Wat? Is hij nou boos op mij?
“Alsjeblieft Sven” zeg ik, terwijl ik hem probeer duidelijk te maken dat er mensen naar ons kijken. “Hier heb ik helemaal geen zin in, hoor.”
“Dan maak je maar zin. Van mij mag iedereen het weten, hoor, dat je me de hele avond al geen aandacht geeft.”
“Wat? Waar heb je het over?”
“Dat je de hele avond al met die andere jongen staat te praten.”
Ik voel dat ik boos word. “De hele avond? De hele avond? Man, ik heb de hele avond moeten aanhoren dat ik je schatje ben, dus kom mij niet aanzetten dat ik de ‘hele’ avond met die andere jongen heb staan te praten. En trouwens, die andere jongen is mijn klasgenootje.”
“Ja, dus?”
“Ja, dus. Jij moet gewoon niet zo jaloers doen, jij.”
“Wat wil je nou? Dat ik telkens achter je aan loop?”
“Alsjeblieft niet, zeg.”
Sven maakt een wegwuifgebaar. “Weet je wat, dan ga ik wel weg.”
“Doe dat” snuif ik.  Terwijl hij wegloopt, draait hij zich om: “Ik hou van je, snap je dat dan niet! Snap je dat dan echt niet?”

Ik, inmiddels omringd door drie vriendinnen en twee van zijn vrienden, schreeuw hem na: “Wat moet ik daar nou mee? Wat wil je nou in vredesnaam van me?”
Aangespoord door mijn gevoel voor drama (Lauren Conrad zou er jaloers op worden) ren ik Sven achterna, terwijl ik een vriendin die me wil tegen houden (a la Audrina, voor de Lo-Lauren-Audrina-driehoeksverhouding) van me afschud. In tranen vlieg ik Sven om zijn nek. Ik geef een zoen, die half in zijn nek beland omdat hij zijn hoofd wegdraait.
“Ik hou ook van jou” fluister ik in zijn oor. “Ik wil helemaal geen ruzie.”

Ik geef toe: vroegâh was ik de ultieme Drama Queen. Tien jaar later vind ik overigens dat een goede ruzie helemaal niet erg is. Liefde is een werkwoord en er moet geploeterd, gezweet en geruzied moet worden om de relatie tot een succes te maken. Een goede ruzie is helemaal niet erg. Sterker nog: echt goed ruzie maken is intiem (en daar laat je niet vijftig andere mensen van meegenieten, shame on me) en doe je niet zomaar met iedereen. Nu ik ondertussen al zes jaar aan de verkeerde kant van de twintig zit, ben ik wat minder dramatisch geworden. Gelijk daaraan duren mijn ruzies ook veel langer. Veel langer. Verzucht ik soms: “Zeg schat, ik vind het prima dat we ruzie hebben, maar het is al bijna negen uur. Koffie?”

Het is gek dat in bijna elke sport een scheidsrechter bepaalt wie er gelijk heeft en dat je het in een relatie maar met zijn tweeën moet zien uit te vechten. Geen onpartijdig persoon die je zegt dat jij gelijk hebt wat dit betreft (goal!) en je vriendje buitenspel zet omdat hij er dingen bijhaalt die er even niet toe doen. Niet iemand die jullie beide even een time-out geeft omdat het er even te heftig aan toe gaat. Niet iemand die je tegenhoudt als je iemand met woorden knock-out slaat.

Tussen Sven en mij heeft het niet lang geduurd. Die week daarop hadden we weer een ruzie. Hij begon zich weer ontzettend jaloers te gedragen, waarop ik hem toebeet: 'Er bestaat een verschil tussen een stommiteit met voorbedachte rade en een ongelukje. Welke van de twee zei je moeder dat jij was?'

Toen ik die avond naar huis fietste raakten mijn vriendinnen er niet over uitgepraat over hoe geweldig ik de ruzie had gewonnen. Ik vroeg me alleen maar af hoe leuk het was om te winnen, als je daardoor je vriendje verloor…

Meer? Check www.daniellebakhuis.nl. of www.ploegsma.nl. Volgende week weer een nieuwe column!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved