News

Doldwaas geklets vs. Interessant zwijgen

Het is zaterdagmiddag, ik loop met twee vriendinnen in de stad. Er wordt gelachen, gepraat en gedold en uiteindelijk stellen ze samen voor het park in te lopen. It's fine by me.

Ik weet wel dat in 'het park' alle 'coole mensen' van de stad samenkomen, om te blowen, muziek te draaien of kritiek te hebben op het simpele volk overal om hen heen. Ik weet ook dat, hoewel ik ze stuk voor stuk allemaal ontzettend aardig vind, er een heleboel gesprekken gaan komen die veel inspanning en social skills vragen. Met de mensen die ik zo vanaf afgelopen december heb leren kennen: de ervaren park- en feestgangers.

Ik zou kunnen zeggen dat deze mensen deel uitmaken van mijn 'vriendengroep', al zou ik geen van hen uitnodigen voor een film-marathonnetje bij mij thuis, onder het genot van een kingsize zak chips en een goed gesprek over de zin van het leven ofzo. Misschien ligt daar net het probleem. Want hoewel ik best in staat ben een simpel gesprek over ditjes en datjes te onderhouden, heb ik niet de guts om me middenin de groep te gooien. Ik kan het niet en zal het ook niet meer leren. Ik vind het al stoer van mezelf als ik me op een feestje voorstel aan mensen die ik helemaal niet ken. Maar de moed zakt me telkens in de schoenen als ik een uurtje of wat later twee lichamen over de trampoline zie rollen. In het schemerige halfduister meen ik één van hen namelijk te herkennen als de jongen waar ik zojuist dapper op af ben gestapt. Welk lid van mijn 'vriendengroep' in zijn gezelschap vertoeft, kan ik niet zien bij het weinige licht in de tuin, maar: hoe doet ze het toch?

Lachen, stoeien, interessante discussies voeren of over trampolines rollen met net aan mij geïntroduceerde feestgangers, aan mij is het niet besteedt. Net zo min als aardige gesprekjes aanknopen met de goedgebekte volkeren die zich in Het Park verzamelen.
Of het me kwalijk genomen wordt? Jazeker. Vreemd genoeg lijken mensen het ongepast te vinden als ik niet in staat ben me als een hyperactief nijlpaard om de nek van een vreemde te gooien. Ik word bestempeld als 'verlegen' en om een voor mij totaal onbegrijpelijke reden zelfs als 'ongeïnteresseerd' en 'schuw'. Dat vinden de koeien die wél over kalfjes praten dan. Ze zien niet dat ik in mijn stilte meer praat dan zij. Enkel de stonede hippies in het gezelschap kunnen mijn aanwezigheid waarderen. Want saai ben ik niet, ik moet gewoon de kans krijgen om de mysterieuze doch gezellige Selina eruit te laten. En hoewel het vaak moeilijk lijkt om tussen de spontane meiskes en brallerige muzikanten mensen te vinden van het strong silent type, ik weet dat ze er nog zijn. Want hoe graag ik aan de ene kant zo sociaal zou willen zijn als de park- en feesthangers, het is toch veel spannender mijn verhaal kwijt te kunnen bij iemand die er echt naar wil luisteren?

Door Selina 

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved