News

Love & Leed deel 5

De liefde? Je zou er een boek over kunnen schrijven. En dat deed Daniëlle Bakhuis (26) ook. Haar liefdesgids voor meiden ‘LOVE & LEED’ loodst je door alle fases van verliefdheid heen: van daten tot dumpen, van seks met je ex (don’t!) tot lief zijn voor je lief (do!). Vanaf 16 september ligt deze liefdesbijbel in de winkel. Daarnaast schrijft Daniëlle speciaal voor Girlscene.nl een tiendelige columnreeks over schrijven, de liefde en haar liefde voor schrijven.

Het is zaterdagavond, half twee. Ik sta tegen de bar geleund, in de plaatselijke discotheek. Ik drink wodka/colalight on the rocks. Kauw op een ijsblokje. Kijk verveeld.
De dj schreeuwt dat we onze ‘haaandjuuuuuuhs de luuuucht iiinnn’ moeten doen. Een jongen aan een tafeltje steekt zijn middelvinger naar hem op. Kinderachtig, denk ik, maar eigenlijk zou ik precies hetzelfde willen doen.

Opeens kijkt hij mijn kant op. De jongen van de middelvinger. En even lijkt het net of hij kan zien wat ik denk. Alsof een spiegelbol me in röntgenlicht zet, en hij mijn houding aan mijn botten kan aflezen. Dat hij van mijn middelvingerkootjes de eigenlijke stand kan zien: rechtop en richting de dj.
De jongen met de middelvinger lacht naar mij, haast verlegen.
Mijn zielsmaatje, denk ik.

Het duurt niet lang voordat hij – mijn zielsmaatje -  naar de bar komt. Zodra hij zijn biertje heeft, draait hij zich om en doet net of hij me voor het eerst ziet.
“Weet jij misschien hoe laat het is?”
“Ik heb geen horloge om” zeg ik.
“Oh.”
Heb ik weer. Vind ik mijn zielsmaatje, blijkt ‘ie niet te kunnen versieren.

Vanuit mijn ooghoek bekijk ik zijn profiel. Goeie kop. Rechte neus. Een mooie mond met rechte, witte tanden.
Tweede poging dan maar.
“Kom je hier vaker?” vraag ik.
De jongen met de middelvinger kijkt op. “Gelukkig”, zegt hij. “Ik dacht al dat ik de enige was die aan foute versiertrucs deed.”

Hij blijkt genoeg te vertellen hebben, nu het is vastgesteld dat we beide slechte versierders zijn. We hebben het over zijn studie (Nederlands), zijn zus (waarbij hij, tot hij zelf een kamer in Utrecht heeft gevonden, woont) en mijn eerste week op de sportschool (en hoe ik vredesnaam nog onder mijn lidmaatschap van een jaar kan uitkomen). 
Onbewust kruipen we steeds dichter naar elkaar toe.
Hij zit iets voorovergebogen. Mijn benen heb ik over elkaar geslagen en de punt van mijn voet wijst in zijn richting. Volgens de lichaamstaalles uit Viva voorspelt dit alles ware liefde.
Zo voelt het ook.
Het voelt goed.
Zelfs de stiltes zijn niet onprettig.
En dan – uit het niets -  zoent hij me. Zoent hij me zoals Grote Liefdes behoren te zoenen.

Hij kan niet van mijn handen afblijven, van mijn gezicht. Hij zegt dat ik mooi ben. Dat ‘ie mijn haren zo mooi vindt. En mijn huid, mijn huid is zo zacht.
“Ik moet je wat vertellen” zeg hij dan.
‘Nu komt het’, denk ik.
‘Is het nog niet te vroeg daarvoor?’, denk ik.
‘Nee’, denk ik. ‘Dit is wat Grote Liefdes horen te zeggen, ook al kennen we elkaar zo kort.’ Een weeë verliefde vlaag schrijnt door mijn maagsteek.

En dan zegt -ie ze. De vier woorden.
Ietwat aarzelend, schuw haast, begint hij.
Hij kucht, slaat zijn ogen neer.
Kucht nog eens. En dat zegt -ie het:

“Ik. Heb. Een. Vriendin.”

Ik bedenk me niet. Voordat ik me omdraai en wegloop steek ik mijn middelvinger op.
“Lul.”

Meer? Check www.daniellebakhuis.nl. of www.ploegsma.nl. Volgende week weer een nieuwe column!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved