News

Love & Leed deel 6

De liefde? Je zou er een boek over kunnen schrijven. En dat deed Daniëlle Bakhuis (26) ook. Haar liefdesgids voor meiden ‘LOVE & LEED’ loodst je door alle fases van verliefdheid heen: van daten tot dumpen, van seks met je ex (don’t!) tot lief zijn voor je lief (do!). Vanaf 16 september ligt deze liefdesbijbel in de winkel. Daarnaast schrijft Daniëlle speciaal voor Girlscene.nl een tiendelige columnreeks over schrijven, de liefde en haar liefde voor schrijven.

Het gaat niet meer. Het ging al een tijdje niet meer, maar nu is het ook de tijd om het tegen elkaar te zeggen. Omdat hij nooit zo’n prater is geweest (reden één om het uitmaken) begin ik.

“Weet je,” zeg ik en schraap voor de zoveelste keer mijn keel. “Ach, natuurlijk weet je het zelf ook wel… Het gaat gewoon niet meer zo goed. Toch? Dat vind jij toch ook?”
Hij blijft naar de grond kijken. Ik haat het dat hij me niet aankijkt als ik tegen hem praat. Wilde ik het voor het paar maanden geleden nog aanzien voor verlegenheid, op dit moment begin ik het ronduit onbeschoft te vinden. Reden twee om er definitief een punt achter te zetten.
“Alsjeblieft” zeg ik. “Ik vind dit net zo rot als jij, hoor.”
Hij blijft strak naar de grond kijken, ook als ik heel diep ademhaal en hardop zeg dat ik het wil uitmaken.
Ik krijg geen reactie.

Het enige wat geluid maakt is zijn radio die standaard op Skyradio staat. Reden drie om het uit te maken.
Even heb ik de neiging naar hem toe te lopen en mijn handen door zijn haar te strijken, maar ik blijf zitten. Heeft die jongen dan totaal geen gevoel? Ik zeg net dat ik het wil uitmaken en hij verrekt geen spier.
“Hoor je wel eens wat ik zeg?”
Zijn hoofd buigt nog verder naar de grond, komt weer een paar centimeter naar boven, buigt naar de grond. Ja, knikt zijn hoofd. Ik hoor je prima.
“Het voelt gewoon niet meer zo goed als het in het begin, dat voel jij toch ook wel?” Ik zucht nogmaals eens heel diep. Zeg iets botter dan ik eigenlijk bedoel: “Zeg jij dan ook eens wat.”

Zonder me aan te kijken begint hij wat voor zich uit te mompelen. Dat het misschien inderdaad beter is om er een punt achter te zetten, als het niet meer gaat. Dat hij liever had gezien dat het zo was als een paar maanden geleden. Maar dat sommige dingen nu eenmaal niet gaan zoals je wilt. So be it, sluit hij af. Ik glimlach, want dat is een zinnetje wat ik altijd gebruik. Ja, dan is het maar zo, zeg ik in gedachten. Kutzooi.

Nu we allebei hebben uitgesproken dat het beter is om uit elkaar te gaan, is het opeens ontzettend stil. Het is zo stil dat Shania Twain met ‘You’re still the one’ op de radio me ontzettend ongemakkelijk doet voelen. Ik schud mijn hoofd zonder dat Hij het ziet. Ik vind het sowieso al een tenenkrommend lied, maar nu lijkt het helemaal nergens op te slaan. Verliefdheid lijkt opeens zo ver weg.

Het is over.
Dit was het.

Nooit meer zal ik een lief sms’je van hem krijgen, nooit meer zal ik hem zoenen. Weer krijg ik de even neiging op te staan en hem door zijn haren te strijken, bij hem op schoot te gaan zitten en hem te zeggen dat het ook anders kan. Dat we het – ons-  ook nog een kans kunnen geven. Maar ik recht mijn rug. Van hem krijg ik ook totaal geen reactie. Hij vindt het ook wel goed zo, dan moet het ook maar goed zijn zo.
“Jeetje,” lach ik met een lach die ik niet voel. “Heb je niet even wat andere muziek?”

Nog geen tien minuten later – nadat ik even de kamer ben ontvlucht, om zogenaamd even naar de wc te gaan, maar eerder omdat ik een potje wil gaan janken - sta ik op en zeg ik dat ik ga. Ik krijg geen kus op mijn wangen, geen omhelzing, zelfs geen hand. Ik krijg een kort ‘ja, ik zie je nog wel eens’ en dat was het dan.
“Ik vind het echt niet leuk” probeer ik nog een keer.
Zijn kruin knikt me begrijpend toe. Hij ook niet, maak ik er uit op.

‘s Avonds vind ik in de kontzak van mijn spijkerbroek een briefje dat al op zijn minst twee of drie wasbeurten heeft meegemaakt. De inkt is lichter geworden, maar toch kan ik nog steeds heel duidelijk lezen wat er staat:

You’re the one (that I love, oeh, oeh, oeh)    

Als een klein kind begin ik te janken.

Meer? Check www.daniellebakhuis.nl. of www.ploegsma.nl. Volgende week weer een nieuwe column!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved