News

Mijn niet-writer’s block

Half één ’s nachts. Het licht dat van mijn laptop komt maakt dat ik scheel zie en dat mijn broertje al drie keer z’n nest uit is gekomen om te vragen of ik dat rotlicht nog ga uitdoen. Want meneer wil slapen.

Onredelijk als ik ben, gooi ik nog maar eens een kussen naar zijn hoofd met de mededeling dat ik bezig ben met iets belangrijks. Nadat ik mijn lieve broertje weer een wereld vol dromen en nachtmerries in heb gejaagd, draai ik me zuchtend richting beeldscherm. De witte pagina van mijn Worddocument treitert mijn ogen en mijn geest. Ik probeer al drie maanden iets nuttigs te schrijven, het maakt me niet uit wat, als het maar iets is. Maar het lukt niet.

Ondertussen heb ik de vijf fasen van het rouwproces (ontkenning, protest, onderhandelen, depressie, aanvaarding) al tien keer doorklieft om het tijdelijke verlies van de schrijfster in mij te aanvaarde, maar nog steeds geen woord. Mijn bureau is aan het zicht ontrokken door een hoeveelheid boeken en tijdschriften waar de bibliotheek jaloers op zou zijn en mijn vloer word gesierd door proppen papier die verdwaald zijn op hun tocht richting prullenbak.

 In een vergeefse poging tot inspiratie lees ik alles wat los en vast zit, met als gevolg dat er dingen uitkomen als “Roodkapje reed in haar BMW richting het kasteel waar Brad Pitt smachtend op haar stond te wachten”. De combinatie sprookjesboek/privé is normaal gesproken synoniem aan elkaar, maar laat helaas geen literair verantwoord verhaal achter op mijn scherm.

Uit frustratie lees ik de pagina’s van mijn dagboek nog maar eens door, maar dit is eerder deprimerend dan bemoedigend, omdat ik ook daar al drie maanden geen woord in heb kunnen schrijven en alles wat ik lees gaat over mijn vorige liefde, die sowieso geen feest was voor mijn gemoedstoestand.

Mijn lieve vriend M, medeschrijver en helaas niet echt een steun en toeverlaat in minder creatieve tijden, beleefd aan mijn probleem gelukkig meer plezier dan ik. Met liefde probeert hij me elke dag weer aan te praten dat een gebrek aan creativiteit en het niet kunnen schrijven toch echt een writer’s block is, waarna ik volop in de verdediging (lees: ontkenning) schiet.

En dan opeens gaat mijn telefoon. Helaas stond het geluid nog aan, dus nog geen vijf seconden later staat broerlief weer naast me met de mededeling dat als ik niet snel ga slapen hij me wel even een handje wilt helpen. Bedankt, van je familie moet je het hebben.

Het is mijn beste vriendin, F., die even kwijt wilt dat het haar spijt dat ze zo laat nog belt, maar dat ze echt even iets moet vertellen. Gespannen luister ik naar haar verhaal, in de hoop dat ik er zelfs maar het kleinste beetje inspiratie uit kan halen. Nadat F. klaar is met haar tirade over haar lieftallige ex-vriend, spring ik weer achter de laptop, om vervolgens na een half uur tot de ontdekking te komen dat het scherm nog steeds wit is.

Zuchtend en steunend hijs ik mezelf op uit de stoel waar ik onderhand in woon en die mij haast doorligplekken bezorgd om nog maar eens een bak koffie te halen. Mopperend, maar voorzien van cafeïne, mijn enige troost in dit eindeloze proces, keer ik terug naar mijn kamer. Verslagen kijk ik naar het scherm, dat nog steeds geen teken van leven vertoont en waar de kaboutertjes helaas geen verhaal op hebben achter gelaten in mijn korte afwezigheid.

Misschien heeft M. gelijk. Misschien heb ik toch wel een writer’s block. Zuchtend zet ik de laptop uit en sleep mezelf naar bed. Terwijl deze gedachten tot mij doordringt valt er een last van mijn schouders. Net voor ik in slaap val denk ik bij mezelf: “fase vijf van het rouwproces  weer bereikt, u gaat door naar de volgende ronde”. Morgen begin ik wel weer opnieuw.

Door Manon

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved