News

Love & Leed deel 8

De liefde? Je zou er een boek over kunnen schrijven. En dat deed Daniëlle Bakhuis (26) ook. Haar liefdesgids voor meiden ‘LOVE & LEED’ loodst je door alle fases van verliefdheid heen: van daten tot dumpen, van seks met je ex (don’t!) tot lief zijn voor je lief (do!). Vanaf 16 september ligt deze liefdesbijbel in de winkel. Daarnaast schrijft Daniëlle speciaal voor Girlscene.nl een tiendelige columnreeks over schrijven, de liefde en haar liefde voor schrijven.

 

Opeens zie ik hem.
Het is misschien wel vier, vijf jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag en nu – uitgerekend hier – zie ik hem. Even heb ik de neiging me om te draaien en zo nonchalant mogelijk weg te lopen in de hoop dat hij me niet heeft gezien, maar ik recht mijn rug. Ik heb niets te verliezen.
Kom maar op.

Ik heb niet eens de kans om weg te lopen, want in praktisch dezelfde seconde hoor ik:
 “Daan? Echt? Dat ik je hier tegen moet komen! Wat doe je hier?”
Het is inderdaad een beetje vreemd dat we elkaar in deze kroeg in Rotterdam tegenkomen, terwijl we allebei in het oosten van het land wonen.
“Tjonge, da’s echt vreemd!” zegt hij. “Kom eens hier.”
Voor ik het weet heb ik drie zoenen op mijn wangen te pakken. Hij houdt me bij beide schouders vast en kijkt me aan alsof ie net heeft gehoord dat Ajax met 6-0 heeft gewonnen. Er klopt iets niet. Vier, vijf jaar geleden was hij helemaal niet zo zoenerig en al helemaal niet in het openbaar. Was hij ook helemaal niet zo’n prater, trouwens.
“Wil je wat drinken? Wat drink je? Witte wijn was het toch? Zonder ijs? Drink je dat nog steeds? Hé, ik hoorde dat je naar Deventer ben verhuisd? Bevalt het een beetje?”
Hij is nerveus, lijkt het wel. Mijn patserige, ik-wil-het-gewoon-gezellig-houden-je-moet-niet-gelijk-allerlei-dingen-van-me-verwachten ex is nerveus.
“Doe me maar een dubbele.” zeg ik. Dit kan nog interessant worden.

“Deventer bevalt prima” pak ik het gesprek weer op, als het even ongemakkelijk stil wordt en hij me schaapachtig aankijkt.
“En je hebt een boek geschreven zag ik op Hyves.” zegt hij. “Goed, man.”
Ik denk: ‘Hyves? Hyves? Volgens mij hebben wij elkaar helemaal niet toegevoegd op Hyves.’
Maar in plaats van dat te zeggen, glimlach ik alleen.
Hij kucht even. “Over de liefde of zoiets, toch?”
“Zoiets ja.”
“Kom ik er nog in voor?” vraagt ‘ie nog schaapachtiger dan ‘ie net al keek. Nog even en hij begint te blaten.
Ik kijk hem aan. Zeg dan: “Ja, in het hoofdstuk over jongens met bindingsangst, in het hoofdstuk over jongens die nooit terugbellen en in het hoofdstuk over jongens die liegen.”
Dan lach ik liefjes. “Maar voor de rest niet, wees maar niet bang.”
“Ja” zegt hij. “Ik ben niet altijd even aardig geweest, hè?”

Nee, hij is inderdaad niet altijd even aardig geweest, nee. En hoewel we verkering kregen, moest ik vooral niet te veel van hem verwachten. Toen hij het na anderhalf maand uitmaakte  – “Weet je, ik heb hier gewoon niet zo’n zin in”  – ben ik er kapot genoeg van geweest om twee weken lang Mariah Carey ‘I can’t live, if living is without you’ te draaien. Niet aardig is een understatement. Meneer was gewoon een eerste klas hufter.

“Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet zeggen…” zegt hij dan. “Maar eh, ik eh, ik moet best nog wel eens aan je denken. Zouden we… ik bedoel, vind je het leuk als…”
Opeens weet ik wat er niet klopt. Hij is mij geworden. Hij is het meisje dat ik bij hem was: iemand die van de zenuwen aan elkaar hing, onzeker, haast nederig.
Ik voel hoe ik medelijden met hem krijg, maar ik dwing mezelf te denken aan de keren dat hij op het laatste moment afbelde, terwijl ik klaar zat voor avondje met zijn tweeën. Aan de keer dat ik hem een cadeautje gaf en hij begon te zuchten dat ik me geen gekke dingen over ons in mijn hoofd moest halen. Aan de keer dat hij ‘vergeten’ was me uit te nodigen voor zijn zus’ verjaardag. Aan toen hij het uitmaakte en ik vooral niet moest verwachten dat we vrienden bleven, want daar geloofde meneer niet in. En hoewel mijn hoofd zegt dat ik best volwassen kan reageren, schreeuwt mijn hart het uit dat ik mezelf nog één zin schuldig ben.
Ik raak vluchtig zijn hand aan en fluister: “Weet je, ik heb hier gewoon niet zo’n zin in.”

Als ik wegloop hoor ik een meisje binnenin een champagnefles ontkurken die vier, vijf jaar heeft liggen rijpen.
Cheers!

Meer? Check www.daniellebakhuis.nl. of www.ploegsma.nl. Volgende week weer een nieuwe column!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved