News

Surviving cowboyland… Missing home

Je zit tien maanden in het verre westen zonder kroketten, vrienden of fietsen. Zonder alcohol, familie of het Nederlandse regenweer. Zonder uitgaansleven, dropduo’s of H&M’s. Een nachtmerrie? Nee, dit is het leven van een zeventienjarig meisje die een jaar highschool in Amerika doet.

Eindelijk zit je er dan, eindelijk zit je in het land waar je maanden naar hebt uitgekeken, maar toch word je de eerste dag wakker met de gedachte: dude, wat doe ik hier in godsnaam?! Je begint te beseffen dat tien maanden toch best lang is – een heel schooljaar, vier (bijna) hele seizoenen.

Tien maanden zonder je mama die je helpt in goede en slechte tijden. Tien maanden zonder vrienden die je door alles heen steunen. Tien maanden zonder broertje om advies te geven over de middelbare school. Tien maanden zonder papa die altijd moeilijk moet doen. Damn, overleef je dit wel?

Je mist gewoon een jaar het leven van een Nederlander. Een jaar geen carnaval vieren, een jaar geen domme Nederlandse muziek aanhoren, die uiteindelijk toch wel in je hoofd blijft hangen, en een jaar geen fiets om overal snel naartoe te racen. Een jaar geen Nederlandse mode, waar iedere tiener zich aan vastklampt, een jaar geen Nederlands hondenweer en een jaar geen plat land om je heen. Een jaar geen bussen en treinen die je overal mee naartoe nemen, een jaar geen standaard alcohol op vrijdag en zaterdagavond en een jaar geen Sinterklaas. Damn, overleef je dit wel?

Je zit een jaar op een totaal andere school. Wat moet je nu je geen korte broeken of rokjes meer mag dragen, nu je niet meer lekker in het Nederlands over dingen kan schelden, en nu je gedwongen bent vette hap voor lunch te eten. Wat moet je nu je geen decolleté meer mag zien, nu het niet cool is je tas naar elke klas te sjouwen en nu je les hebt met dertienjarigen. Wat moet je nu je voor elke dansfeest een date moet zoeken, nu je absoluut geen behabandjes mag zien en nu je alleen maar “Straight A’s” mag halen. Wat moet je nu er tig buitenschoolse activiteiten zijn, nu je zelfs ontbijt op school kunt eten en nu alles over college gaat. Damn… overleef je dit wel?

Je zit tien maanden bij een andere familie. Ze doen alles anders en veel dingen ben je niet gewend en mis je. Je mist het gezellige avondeten met het hele gezin, je mist het alles kunnen delen met je familie, en je mist het nachtkusje voordat je gaat slapen. Je mist het om geld kunnen smeken, het gewoon doen waar je zin in hebt en je mist het even knuffelen als je het nodig hebt. Je mist het lekker uithuilen bij ze als er iets is, het samen naar familie gaan en je mist de gesprekken die je met elkaar hebt. Je mist het samen op vakantie gaan, het samen lol hebben, je mist gewoon de kleine dingentjes die samen beleefd.

Je moet een jaar zonder je trouwe vriendengroep. Degene die om je afscheid hebben gehuild en die respect voor je hebben. Je zult tien maanden niet met ze kunnen feesten, niet je problemen kwijt kunnen en niet zomaar bij ze langs kunnen gaan. Je zal tien maanden niet kunnen lachen om niets, niet doelloos door de stad kunnen lopen en niet uren lang met ze over jongens praten. Je begint nu echt te denken: overleef je dit wel?

Natuurlijk ga je dit overleven. We leven (gelukkig) in een tijdperk met MSN, Skype en e-mails. Dus echt missen, hoef je Nederland niet. Want wat is nou eigenlijk tien maanden op een heel leven? Precies, helemaal niks. Dus denk maar zo; over een paar maanden zie je je familie en vrienden weer, kan je weer genieten van het Nederlandse regenweer en kan je weer zoveel kroketten eten als je wilt.

Door x_Tess

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved