News

No candy today

245

Ik kijk verlangend naar de kastdeurtjes in de keuken. Nu kijk ik niet werkelijk naar die deurtjes, maar naar wat eráchter zit. Juist ja: snoep.

Ik kan het niet helpen, zodra ik ook maar iets zie, moet ik het ook bijna altijd hebben. Of het nou chips, winegums, kauwgum, gevulde koeken of chocolade zijn, alles is zo lekker! Ik kijk nog eens en draai gauw mijn hoofd om. Vandaag ga ik het volhouden om een dag lang geen een snoepje op mijn tong te leggen en dat gelukzalige gevoel van “I’m in heaven” te negeren. Dit wordt nog eens een lange dag…

‘s Ochtends sta ik op en loop naar de keuken, waar ik vandaag niet vaak meer zal komen. Ik pak een bruine boterham en dan komt het lastige: eigenlijk zou ik nu gezond beleg op mijn boterham moeten smeren, maar ik kan het niet laten om er een bergje (pure) chocolade hagelslag op te doen. Smullend eet ik van mijn maaltje en toch heeft mijn maag nog steeds honger. Geen echte honger, maar de zogenaamde snoephonger. Maar ik moet volhouden, dus loop zo snel als ik kan naar mijn kamer en kruip achter de computer. Wat afleiding zal me goed doen, denk ik, maar al gauw ontdek ik dat ook op het internet veel dingen gaan over voedselwaren, zoals ik laatst op Girlscene een artikel zag staan over een heerlijke spinaziequiche. Het is geen snoep, maar het probleem is dat mijn maag dan weer keihard begint te knorren. Geïrriteerd zet ik de computer uit en ga als een speer naar beneden. Terwijl ik mijn maag probeer te negeren, probeer ik meer afleiding te zoeken…

Na wat hopeloze ideeën is het lunchtijd. Ook die loopt niet gesmeerd. Het is moeilijk om van zoet broodbeleg af te blijven, als je zo gewend bent aan een bepaalde hoeveelheid suiker. Mijn moeder merkt het ook aan mij en in plaats van mij te helpen, duwt ze een stuk chocolade onder mijn neus. De geur dringt diep tot me door en met al mijn wilskracht wend ik mijn gezicht van haar chocolade af. Ze legt het weer weg, maar dit keer kan ik het niet helpen: ik ren naar de keuken, pak het krukje en probeer de chocolade te zoeken, alsof ik een stroper ben opzoek naar een schattig konijntje.

Ik vind een reep en begin net de chocolade in mijn mond te stoppen, als mijn broer de keuken binnenkomt en keihard roept: “betrapt!” Abrupt laat ik de reep vallen en probeer te ontkennen dat ik eraan heb gezeten. Ik leg de chocolade terug en ga nors op de bank zitten, terwijl ik de tranen probeer te negeren. Ik ben niet verdrietig omdat ik betrapt ben, maar omdat ik me weer zo dik voel, en zo schuldig dat ik het niet een dagje kan volhouden. Mijn moeder staat gelukkig in goede tijden en slechte tijden voor mij klaar en luistert aandachtig naar mijn verhaal.

Dankzij mijn moeder weet ik nu dat er op zich niks mis mee is om jezelf af en toe eens lekker te verwennen. Het gaat erom dat je dit in mate weet te doen. Dus die avond nog neem ik een toffee, maar dit keer niet zes, maar twee. En terwijl ik de toffee van zijn verpakking ontdoe, voel ik mij absoluut niet schuldig. Nee, ik voel me trots, want zo gaat het de goede kant op. En ik weet nu: liefde gaat echt niet door de maag!

Door Milou

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved