News

Allemaal beestjes…

Ik en beestjes, het is gewoon geen goede combinatie. En laat het dan net zo zijn dat we op vakantie zijn in een dorp met veel beestjes…Denk bijvoorbeeld aan 10 krekels per vierkante meter, een vliegenplaag en abnormaal veel spinnen die overal een web maken waar het maar mogelijk is.

Godzijdank is dit buiten, want over het algemeen komen ze niet naar binnen, zeker niet zo lang het buiten lichter is dan binnen (wat dus betekent dat de lampen niet aan mogen, waardoor je weer tig blauwe plekken oploopt omdat je overal tegenaan stoot).

Anyway, dat ze buiten blijven, gold dus tot vandaag… of beter gezegd vannacht. Ik werd wakker omdat ik naar de wc moest, en ook wat wilde drinken omdat ik een droge mond had. Zit ik daar op de wc (en zeg niet dat ik vies ben door dit te zeggen, want we doen allemaal), komt er ineens een GIGA-krekel voorbij hupsen. Hartverzakking nummer één. Echt, als je nog half slaapt, en er zit ineens zo’n beest voor je voeten…

Vervolgens ga ik terug naar mijn kamer, om erachter te komen dat ik zo ongelooflijk stom ben geweest om het licht aan te hebben gedaan. Het is hier namelijk zo warm, dat ook ’s nachts alle ramen open blijven. Eerst denk ik dat het niet zoveel uitgemaakt heeft, want er zijn geen beestjes binnengekomen, op een reusachtige vlieg na. Nou denk je misschien “vliegen vliegen toch niet ’s nachts?” En inderdaad, dat doen ze niet. Alleen wist ik dat toen nog niet. Toen ging ik de ‘vlieg’ eens van wat dichterbij bekijken, want hij was wel héél erg groot. Was het wel een vlieg? Néé dus. Het was een giga-dikke, überranzige spin, met van die vieze, dikke, korte en puntige pootjes, en een lijf ter grootte van walnoot. Zo eentje van het soort die normaal nooit binnenkomen, die altijd b uiten in een webje blijven hangen, zo eentje die al een week vlak voor mijn raam hing, en waarvan ik ongelooflijk hoopte dat ‘ie die ene meter afstand zou behouden. Maar nee hoor, dat rotbeest moest zo nodig naar binnen komen. Hartverzakking twee…

Maar: lang leve lieve vaders. Ik hoefde maar heel bang naar hem te kijken (wat makkelijker is dan het lijkt in het pikkedonker), of hij stond al met een schoen klaar in mijn kamer om de spin mee dood te meppen. Jammer genoeg zat dat beest net in een onhandig hoekje, en als mijn vader er met een schoen naar zou slaan, zou dat beest hoogstwaarschijnlijk op de grond vallen en wegsprinten. Wat trouwens definitely Hartverzakking numero 3 op zou leveren. En bij deze ook lang leve lieve moeders, want die kwam even later –midden in de nacht dus, terwijl mijn broertje en zusje nietsvermoedend lagen te slapen– heel blij met een stofzuiger aangelopen. En ja hoor, zjoef, weg dat beest. Godzijdank.

Het is intussen 04:29, en ik ben nog steeds niet helemaal bekomen van de schrik. Intussen heb ik ook al een paar ‘na-hartverzakkingen’ gehad, à la naschokken bij een aardbeving. Van die momenten waarbij ik die dikke, vette krekel en die nog dikkere, vettere spin weer even haarfijn op mijn netvlies terugzie, en vervolgens weer de rillingen krijg. Met mijn 16 jaar heb ik nog nooit hartproblemen gehad, tot nu toe. Want door die hartverzakkingen, heb ik het gevoel dat mijn hart nu ergens in mijn rechtervoet is beland…

door Luca

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved