News

Prinses met een doodgewoon leven

Ik ben een prinses. In mijn toren is het donker zodat mijn prins op het witte paard, nadat hij via mijn haren omhoog geklommen is, eerst naar mijn blauwe ogen moet speuren alvorens hij die twee heldere lichtpuntjes kan gebruiken om mijn lippen te vinden. Zijn lippen die de mijne in vuur en vlam zetten…

Natuurlijk heb ik een stiefmoeder. Zij heeft rode wangetjes, een toverstok en een hond van dinosaurusformaat waar ik liever bij uit de buurt blijf. Mijn vader is gestorven, elke maandag wordt er aan mijn haren getrokken door één van mijn stiefzusters. Dan moet ik uitkijken niet 'liefste' naar beneden te roepen, halfdronken van de slaap dat ik ben.

Was het maar zo. Mijn naam is Cindy, ik ben zeventien jaar. Ik woon in een soort rijtjeshuis. Een dijkhuis. Mijn haar reikt tot mijn schouders. Ik heb spleetogen die zwart kleuren en geen twinkeling toelaten. Mijn lippen zijn slechts één keer betast, nooit in brand geraakt. Ik heb twee levende adoptieouders. Het grootste huisdier dat ik ooit heb gehad was een kat. Ik heb één adoptiezus die het liefst zo weinig mogelijk tegen me zegt. Ach, het is dan ook een beginnend pubertje. Op maandagochtend vraagt mijn moeder verbijsterd waarom ik zo chagrijnig kijk. Het mens kan niet bedenken dat het schelle geluid van mijn wekker als een mes door mijn dromen heeft gesneden.

Zelfs in mijn dromen ben ik angstaanjagend zielig. Ik ben sinds kort verliefd op een jongen die niet eens van mijn bestaan op de hoogte is. Laatst droomde ik dat ik een date met hiervoor genoemde jongen had. Het was een aangename droom. Doch, toen het eindelijk zover was dat hij het vuur op mijn lippen aan zou wakkeren en ik zijn heerlijke aftershave op kon snuiven, veranderde hij in het meest afzichtelijke wezen. Een jongen met overal pukkels op zijn kop.
"Zit je te dagdromen, schat?" zei de lelijke jongen in mijn droom.

Buiten de jongen van mijn dagdroomdromen, gaat mijn leven zijn eigen saaie gang. Hier en daar naar school, daar en hier een romantische zwijmelfilm met als resultaat een nog groter minderwaardigheidscomplex en als klap op de vuurpijl een berg huiswerk dat reikt tot de portalen der hemel.

Cinderella, sjendie, cinnepin, kandij, chinchin... Mensen hebben geen fantasie om een betere bijnaam te bedenken. Hoewel, als iemand mij Cinderella noemt denk ik al snel aan Hilary Duff die als serveerster het glazen muiltje inruilt voor een hypermodern mobiel en zo, nog voor de eerste regendruppel, de jongen van haar internetdromen om haar vingers wikkelt.

Ik ben Cinderella. In mijn toren is het donker zodat mijn prins van mijn dagdroomdromen niet weet dat ik besta. Het enige licht in mijn toren komt van een beeldscherm, waar een knipperende cursor het einde van deze column aanluidt.

Door Cindy

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved