News

I must be dreaming

211

Isabelle Ree van 17 jaar was één van de winnaressen van de Love&Leed columnwedstrijd. Lees nu hier op Girlscene.nl haar liefdescolumn, getiteld “I must be dreaming”.

Hij was mijn vrijdagavondflirt van vorige week en vrijdagavondflirts hebben als regel dat ze na de desbetreffende vrijdagavond verdwijnen, zoals mijn nieuwste nagellak in de toilettas van m’n zusje. Het is een beetje spelen met gevoelens, zonder ze te willen houden.

Als hij niet gebeld had. Hij belde echter wel en ik nam luid scheldend op dat ik geen ochtendmens ben en dat z’n timing alles al verpest had voordat hij überhaupt iets gezegd had. Er volgde een lachsalvo aan de andere kant van de hoorn en ik kwam tot het pijnlijke besef dat het niet mijn lieve vriendinnetje M. was geweest, die geprobeerd had de ochtendbitch in mij te trotseren. Met dit telefoontje was de toon goed gezet en we besloten elkaar nog eens te ontmoeten. En nog eens en nog eens en nog eens. Alleen al in deze week had ik er verscheidene malen een punt achter moeten zetten, maar iedere punt werd een komma. Hij is verslavend als chocola, slecht voor je zelfbeheersing als een mooi ingepakte bonbon. Eigenlijk wil ik hem helemaal niet kwijt, maar ik wil hem ook niet houden. We lijken een toevallige voorbijganger in elkaars leven, wat we van elkaar weten is op één hand te tellen en toch is er iets. Al is het maar het gevoel dat ik het mooiste van hem nog niet heb gehad, zoals je nieuwsgierig bent naar de vulling van een bonbon.

Ik ben alleen zo bang dat het alles zo gecompliceerd zou maken als ik nu al alle deuren opengooide en al m’n typische meisjestranen bij hem deponeerde, als ik nu al mijn verhaal zou uitstorten over zijn niet gecompliceerde karakter. Als onze relatie een boek zou zijn, zou de ontknoping ook niet op de eerste pagina staan, toch? Niemand zou nog verder lezen en voorlopig wil ik dat hij nog even verder leest, of plaatjes kijkt, als dat hem beter ligt.

Het is zo’n ‘het is niet iets, maar ook zeker niet niets’-situatie, waar ik altijd zo’n gruwelijke hekel aan heb, omdat ik nu eenmaal de geboren twijfelaar ben. In m’n hoofd spelen soapscènes zich af waarin ik hem melodramatisch naar het hoofd gooi dat ik zo zonder hem kan, waarna hij zal schreeuwen dat hij ook zonder mij kan en er een hoop met deuren gegooid zal worden. Een knallend einde, opgeruimd staat netjes en ik zou winnen, ter verzadiging van m’n competitieve aard. Helaas, ik ken mezelf beter dan dat en ik zou ondanks mijn ‘overwinning’, toch een bak Ben&Jerry’s nodig hebben. We zijn al veel te ver voor ‘niets’.

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved