News

Bas... zucht!

251

De dertien (!) jarige Suzanne Tromp was één van de winnaressen van de Love&Leed columnwedstrijd. Lees nu hier op Girlscene.nl haar liefdescolumn, getiteld “Bas... zucht!”.

“Ja dag! Ik vind hem écht niet leuk.”Ik trek een sarcastisch gezicht, terwijl Kimberley alweer vlak ligt van het lachen. Ze blijft maar roepen hoe leuk ik Bas wel niet vind.
“Wat ben je toch een doos, hoe verzín je het?”
Kimberley blijft lachen, terwijl ik toch stiekem naar hem gluur.
“Nee het was ook een grapje, jij neemt alles zo serieus!” brengt Kimberley nog half lachend uit. Ze moest eens weten…

Al vanaf het begin van het schooljaar kan ik mijn ogen niet van hem afhouden. Zijn sproetjes, zijn mooie donkere pretogen. Als ik zie hoe hij lacht. Hoe hij dan kuiltjes in zijn wangen krijgt. En doordat ik nooit mijn grote mond kan houden, is het op de hele school al algemeen bekend dat ik doodga voor sproetjes, kuiltjes en… tja, eigenlijk voor alles wat híj heeft. Het duurde dan ook niet lang voordat de grapjes kwamen.

“Kijk Suus, die jongen daar heeft én sproetjes én kuiltjes in zijn wangen én je vindt zijn stijl leuk,” hoor ik van alle kanten van mijn ‘o zo grappige’ vriendinnen.
“Ja, en je vond zijn haar toch ook al zo mooi?”
Toch fijn hè, dat ik dat soort dingen er altijd uitflap.
Misschien hebben sommigen wel een vermoeden, maar dat ik hem écht leuk vind weet niemand. Nog niet. Ik bedoel, ik weet nog helemaal niet wat hij over mij denkt. En hoe zou ik daar in godsnaam rustig achter kunnen komen, als iedereen het al weet?

Kimberley kijkt me met een scheve grijns aan. “Hé Suus, nou keek je toch naar hem!” Mazzel dat ik niet zo snel rood word. “Nee joh, ik keek naar die bruggers daar,” zeg ik met een stalen gezicht. “Jaja,” zegt Kimberley sarcastisch, terwijl ze weer een lachbui krijgt.

Vrijdagavond. Schoolfeest. Paniek! Na me vijf keer omgekleed te hebben, ben ik dan toch naar beneden gegaan. (Ik kon Kimberley ook niet nóg langer laten wachten…) Kimberley zit ondersteboven op de bank de Cosmogirl van vijf maanden terug te lezen. (Ai, en ze heeft nog wel een abonnement...) Ik zeg dan ook meteen: “Sorry dat het zo lang duurde…”
“Is al goed,” zegt Kimberley en snel propt ze de Cosmogirl tussen de kussens. Wat is het toch een schat.
“Ik snap best dat je er goed uit wil zien voor Bas,” zegt ze er met een grijns achteraan. Tja, eigenlijk heeft ze dus gelijk. “Nee gek, m’n haar zat gewoon niet.”
Kimberley kan ik vertrouwen, dat is zeker. Maar echt niemand mag het nog weten. In ieder geval nog tot… tot ik weet wat hij van mij vindt? Dat kan dus ook duren tot ik tachtig ben…

“Hé kijk, daar is Bas!” schreeuwt Kimberley om boven de muziek uit te komen. “Ja ik zie hem!” roep ik lachend terug. We zijn nu zo’n half uur binnen, en ik had hem in de eerste minuut al gezien. Ik heb ook al geprobeerd zijn aandacht te trekken. Laten we zeggen al dertig minuten lang. Maar weet zij veel…
Bas heeft ook al een paar keer mijn kant op gekeken, maar dat kan ook zijn omdat ik net tegen de glazen deur opliep en punch over me heen kreeg. Lange leve mijn handigheid.
God, zo gaat het niet werken geloof ik. Ik zal echt op hem af moeten stappen. En dan ineens komt hij onze kant op. Of niet? Ja, toch wel!
“Hey, ben jij niet Suzanne?”
“Ja, en jij bent toch Bas?” zeg ik zo nonchalant mogelijk. Wanneer zei ik ook alweer dat ik niet snel rood werd?
“Ja klopt. Met wie ben je hier trouwens?”
“Met Kimberley,” en ik trek haar mijn kant op.
“Oké, ik ben hier met een paar vrienden.” Hij maakt een vaag handgebaar, terwijl Kimberley me met een veelbetekenende blik aankijkt.. “Dus het was wel echt,” sist ze lachend in m’n oor. Ik grijns naar haar, en kijk dan Bas weer aan.

“Kom je anders zo even dansen?” Hij kijkt me lachend aan.
“Is nu ook goed?” lach ik terug.
“Ja tuurlijk.”

En ik krijg een enorme smile op mijn gezicht die er de komende weken, maanden, nee, tot ik tachtig ben, op blijft zitten!

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved