News

Grijze wolken en grijze sokken

Met mijn dikke, grijze, geitenwollen sokken en een deken om me heen nestel ik me op de bank. Snel pak ik de afstandsbediening, klaar om weer een hele dag naar het zwarte kastje voor me te gaan staren, en net als gister alle mogelijke herhalingen van Made op MTV te bekijken, waarin dikke, onsociale Amerikanen tevergeefs proberen wat te maken van hun leven.

En dat allemaal om maar niet door het raam naar buiten te hoeven kijken. Om maar niet al die onheilspellende, grijze wolken te zien, die elk moment een regenbui kunnen laten vallen. Wat ze gedurende de dag ook vast een heleboel keer doen, maar hoe zou ik dat zeker moeten weten, als ik verdiept zit in het verhaal van een of ander vaag, dik, pukkelig Amerikaans kind dat populairder en socialer wil worden.

Dat bedoel ik dus met winterdepressies. Ik word er echt niet goed van. Waar is de zon, waar is het warme weer, waar is de zomer? Met lachende mensen op het strand, gillende kinderen die elkaar natspuiten met een tuinslang, en met mooie jongens in zwembroek in plaats van in winterjas met sjaal, muts én wanten. En dan gaat het me nog niet eens om die heerlijk lange zomervakantie (die natuurlijk het hoogtepunt van het jaar is en blijft), want zelfs school is een ietsje meer dragelijker met zonnig weer.

Okee, misschien is zonnig weer teveel gevraagd. Maar in Nederland schijnt een dag waarin het eens geen somber, koud, grijs, regenachtig weer is, ook al teveel gevraagd. En ja, misschien kunnen we ook niet elke dag van de herfst en winter verwachten dat het droog is. Maar kom op, er mogen toch best een paar dagen in het najaar zijn waarop je niet spontaan depressief hoeft te worden als je naar buiten kijkt? Maar nee hoor, in Nederland is dat teveel gevraagd. We mogen niet klagen hoor, over ons kleine landje (oké, soms wel, maar meestal niet), maar over dat baggerweer waar we van september tot minstens april mee moeten leven, wel. Vind ik.

Ik ben dan ook wel een van die mensen die dus last hebben van een winterdepressie. Al is dat misschien wel wat overdreven gezegd, maar ik ben wel vaker somber in de winter. Ik kan echt altijd zó blij worden van mooi weer, en tsja, dat ontbreekt nogal in deze tijd van het jaar. En de echte winter moet zelfs nog beginnen...

Maar elke winter opnieuw, wanneer ik op het punt sta mij in een groot zwart gat, genaamd winterkou en grijsheid, te laten vallen, weerhoudt een klein lichtpuntje mij van een échte winterdepressie. En dat kleine lichtpuntje is de gezelligheid binnen. De gezelligheid met chocolademelk, Kerst en Sinterklaas. En niet te vergeten de gezelligheid waarmee ik - in mijn eentje welteverstaan - met mijn warme grijze geitenwollen sokken aan, de Made-marathon kijk. Je moet er toch íets van maken…

door Suzanne

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved