News

Sometimes a girl just needs her chocolate

Ik vraag me af: waarom grijp ik toch telkens weer naar verkeerde dingen? Waarom lijken spannende, lekkere en foute dingen zoveel leuker dan al het brave? Of zijn ze ook daadwerkelijk leuker? Waarom is ‘gewoon’ niet goed genoeg?!

Ik blijf het maar doen; de verkeerde keuzes maken. Hoewel ik nu al een tijdje op het goede pad zit wat betreft jongens. Hiervoor kwam ik nooit een fatsoenlijke jongen tegen; als ik dacht er een gevonden te hebben, viel die droom ook weer binnen een paar maanden in duigen.

Maar waar is de lente beter voor dan voor ontpoppende nieuwe liefdes? Juist, afgelopen voorjaar werd ik hopeloos verliefd op een jongen. Ervan uitgaande dat het toch wel weer binnen een week of een paar maanden dood zou bloeden… Hij zou slechts een jaargetijde meegaan, volgens mijn inmiddels ingeprente pessimistische voorspellingen. Maar niets bleek minder waar! Inmiddels zijn we al twee seizoenen verder en ben ik nog steeds met deze jongen. Hij is een gentleman, zorgzaam, lief en sexy en nog veel meer dan ik ooit had kunnen wensen.

En toch ben ik niet tevreden. Want ik blijf snakken naar een ander… iemand die ik leerde kennen vòòr mijn huidige lover. Maar deze jongen was nog niet klaar voor een relatie; hij vroeg me op hem te wachten. Ik was ervan overtuigd dat hij dé ware voor me was.

Om het maar even met chocolade (een andere favoriet…) te vergelijken: dit was geen cheap chocolate, dit was een echte Godiva reep. Volle, romige chocolade die kraakt als je erop bijt en smelt op je tong.
Maar kon ik wel op hem wachten, en hoe lang dan?

Nee, dat kon ik niet. Ik koos voor mijn lente-lover. Maar die lente; het is en blijft een valkuil voor me. Net als chocolade. Zonder er over na te denken stortte ik me volledig op hem en werd ik hopeloos verliefd. Ondanks dat hij niet perfect is, ondanks alle ups en downs… toch blijf ik bij hem. Want ik houd van hem. Ik heb mijn hart gegeven en hij de zijne aan mij. Hoe kan ik dat in vredesnaam breken?

Waarom neem ik daar geen genoegen mee? Waarom blijf ik maar denken aan die heerlijke, romige, volle en heerlijk smeltende chocoladereep?

Ik heb er genoeg van; altijd maar blijven denken aan wat je had kunnen hebben, als je andere keuzes had gemaakt. Ik wil gewoon een hap nemen, het liefst de hele chocoladereep verslinden…

Maar misschien blijkt die hele reep dan toch tegen te vallen; misschien is alleen het eerste hapje lekker. Ach ja, hoe dan ook… soms heeft een meisje gewoon chocolade nodig om weer even gelukkig te zijn.

Door Jessica

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved