News

Goedkoop is duurkoop...?

Mijn vriendinnen en ik verslinden jongens. Het wekt hetzelfde gevoel op als wanneer de uitverkoop begint. Een brandend, opwindend gevoel van iets móeten kopen. In het begin lijkt het een heel goede aanwinst te zijn, maar na een tijdje kom je erachter dat je je tijd en geld weer eens verspild hebt.

Op dit moment bedenk ik dat ik misschien wel niet naar die achterlijke verkoopster bij de Shoe XL had moeten luisteren. Alhoewel ik al tijdens het aantrekken van de schoen een schrijnende pijn achterin mijn hiel voelde, hinkelde ik dapper naar de spiegel. Ik ben altijd al gek op schoenen geweest. Onderin mijn kledingkast bevinden zich om precies te zijn 22 paar schoenen, en dat zou op zich nog niet eens zo erg zijn – aangezien mijn voeten niet meer groeien – als ik ze allemaal ook daadwerkelijk droeg. Maar nee hoor, achttien paar stiletto hakken, sandaaltjes en pumps liggen onder een laagje stof te vergaren. Velen heb ik te klein gekocht - ‘O, maar ze staan u ook zo geweldig!’ – , te groot gekocht – ‘Uw voeten groeien vast nog wel een beetje’ – of ze zijn gewoon van slechte kwaliteit – ‘Vijftien euro is een buitenkansje!’. Met dank aan die stomme verkooppraatjes van de parttime werkkrachten die zo ook aan hun wekelijkse bonusje proberen te komen. En ik trap er elke keer in.

In de exclusieve nachtclub, waar ik me op dit moment bevindt, lopen de meeste vrouwen rond op plateauzolen of lage hakken. Met mijn acht centimeter hoge hakken toren ik boven iedereen uit – wat op zich niet eens zo’n ramp is, aangezien ik nu lekker makkelijk drankjes voor mij en mijn vriendinnen kan bestellen bij de bar –, waardoor iedereen mijn van pijn vertrokken gezicht kan zien. De nepleren bandjes snijden in mijn huid. Tot overmaat van ramp trekt een niet uitzonderlijk knappe man, maar hij kan ermee door na wat glaasjes achterover geslagen te hebben, mij mee de dansvloer op en begint hevig met me te swingen. Stijfjes gooi ik mijn handen in de lucht en probeer mijn voeten zo veel mogelijk stil te houden, wat er natuurlijk niet uit ziet.

In mijn ooghoeken zie ik één van mijn vriendinnen hartstochtelijk zoenen – halloo, neem een kamer?! – met een donkere man. Mijn andere vriendin danst de limbo midden op de dansvloer, onder een exotisch versierde bamboestok door. Oh ja, het was vandaag Hawaii-night. Het enige wat ik om heb gedaan als versiering is een bloemenketting. Sommige vrouwen en meisjes lopen hier alleen in een kort broekje met daarop een bikinitopje rond.

Net op het moment dat ik bijna was vergeten dat mijn voeten in twee low-quality stiletto’s gestoken zijn, wordt ik er weer op een pijnlijke manier aan herinnerd. Krak! – doet de hak van mijn linkerschoen. Ik zak ineen, en kom pardoes op de dansvloer terecht. De man met wie ik aan het dansen was schijnt zich al niet meer om mij te bekommeren en richt zich tot een nieuwe danspartner. Ik zal dus zelf omhoog moeten komen, wat nog een behoorlijke klus is tussen de massa van bewegende mensen. Ik trek mezelf op aan een bezwete man en veeg meteen mijn handen weer aan zijn rug af. Hierna storm ik – zo goed en kwaad als dat gaat op één hak – op mijn zoenende vriendin af. Ik ruk het stelletje uit elkaar, en keur de man geen blik waardig. ‘Ik heb je hulp nodig’ schreeuw ik, om de muziek te overstemmen. Ter verduidelijking wijs ik naar de kapotte hak. ‘Sorry, even dit afmaken’ verontschuldigt ze zich. ‘Dit is duidelijk de leukste man deze week.’

Ik zucht en probeer me een weg te banen naar mijn andere, limbodansende vriendin. ‘Joehoe, doe gezellig mee’ roept ze, terwijl ze me enthousiast meetrekt. ‘Ik heb een probleem’ roep ik naar haar. De kapotte stiletto bungelt aan mijn hand. Mijn vriendin spert haar ogen wijd open van schrik, wanneer ze de ramp overziet. ‘Kom mee.’ Ze sleurt me mee naar de dames wc, waar we kunnen praten.

Voor de wc staat de uitsmijter van vorige week, nu klaarblijkelijk niet aan het werk, met wie ik laatst nog een heerlijk avondje heb gehad. Als ik naar hem zwaai, volgt er eerst een kleine blik van herkenning, waarna hij me ziet hinkelen op een hak. ‘Wie is dát?’ vraagt een kort meisje dat naast hem staat. Jaloers merk ik op dat zij ook op hoge hakken loopt, alleen zijn haar exemplaren nog heel. – En waarschijnlijk van een ontzettend duur merk. ‘Ik stel voor dat je een taxi naar huis gaat zoeken en thuis een lekker voetenbad neemt’ stelt mijn vriendin voor. Helaas is dat momenteel ook het enige plan wat ik kan bedenken.

Ik trek mijn andere schoen ook uit en loop op mijn tenen langs de uitsmijter, om naar de uitgang te komen. Kennelijk heeft hij weinig last van schaamtegevoelens, want hij staat heftig met het korte meisje te zoenen. Hooghartig kijk ik een andere kant op, en probeer mezelf wijs te maken dat het me niets doet. Ik ben namelijk ook bepaald geen heilige. ‘Wat heeft zij momenteel wat ik niet heb?’ vraag ik uiteindelijk toch aan mijn vriendin. Het simpele antwoord komt snel. ‘Waarschijnlijk heeft zíj geen schoenen aan die ze in de uitverkoop heeft gekocht.’

Door Renske

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved