News

Skeelerbroek of oliebollenjas?

Puilen jullie kledingkasten ook altijd zo uit? De mijne wel en niet te zuinig! Daar kan ik zo chagrijnig van worden. Dan koop ik iets nieuws en past het niet meer in de kast. Pak ik iets van de hanger, valt het hele zootje op de grond. Het is dat mijn kledingkast niet kan praten, anders zou hij zeker zeggen: ‘Rianne, het is de hoogste tijd!’

Opruimen geblazen dus! Maar… ik heb zo’n hekel aan het opruimen van mijn kledingkast. Waarom? Omdat ik geen afscheid kan nemen. Het liefst houd ik alles tot er gaten inzitten. Of ik het nog aantrek, maakt niet uit. Het kan altijd van pas komen, al is het maar voor het wandelen met de hond in het bos. Loop ik wel eens met de hond in het bos? Nee, nooit! Ik ga altijd naar het park, gewoon met mijn goede kleren en goede schoenen.

Mijn moeder zegt dan altijd: ‘Ruim die rotzooi gewoon eens op. Er past helemaal niets meer bij in de kast. Alle kleren kreuken als een gek. Ik sta niet voor niets te strijken.’
Tja, dat is een nadeel van een te volle kast. Dat zie ik zelf ook wel, maar afscheid nemen is zo moeilijk.
‘Zal ik even helpen?’ vraagt ze dan.
‘Graag!’ zeg ik dan vrolijk. Blij dat ik zelf niet al die rotzooi hoef op te ruimen. Met een vuilniszak komt ze aangelopen. Een pastic tas zou genoeg zijn, denk ik dan, maar ik zeg het niet. Ze haalt de hele kast van onder tot boven leeg.
‘Kan dit weg?’ vraagt ze terwijl ze een broek omhoog houdt.
Eigenlijk is hij echt niet meer van deze tijd. ‘Nee, die gebruik ik voor het skeeleren. Altijd handig. Als ik dan val en hij is kapot, dan maakt het niets uit,’ verklaar ik.
Mijn moeder zucht en hangt de broek terug in de kast. ‘Dit shirt kan toch zeker wél weg?’ vraagt ze terwijl ze een shirt omhooghoudt. Er zit geen model meer in en het is waarschijnlijk ook nog te kort en te strak.
‘Dat is een goed gourmetshirt!’ lach ik.
‘Grapje?’ vraagt mijn moeder terwijl ze me met grote ogen aankijkt.
‘Nee, echt niet! Ik vind het gewoon handig om die voor de gourmet te bewaren. Daar stinken je kleren altijd al van om nog maar te zwijgen over de vetvlekken. Daar trek ik liever een oud shirt bij aan. Als er dan een vlek in komt, dan kan hij de prullenbak in.’

Mijn moeder haalt haar schouders op en aan het einde van de middag is de vuilniszak voor een kwart gevuld.
‘Goed opgeruimd hè?!’ zeg ik dan.
Mijn moeder kijkt als een boer met kiespijn. ‘Daar heb ik dan een middag voor opgeofferd. Je hebt bijna niets weggegooid.’

Een paar dagen later heeft mijn moeder haar eigen kast ook opgeruimd.
‘Mam, die bruine jas. Die kan toch wel weg?’ zeg ik.
‘Nee, die bewaar ik speciaal om oliebollen in te bakken,’ zegt ze.
Ik proest het uit van het lachen. Ik mag geen skeelerbroek en gourmetshirt hebben, maar zij heeft zelf een oliebollenjas. ´En nu ik eens goed kijk, ook mijn moeders kledingkast puilt aan alle kanten uit!’

door Rianne Verwoert

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved