News

Hij mag mijn appel hebben!

Op een mooie en ijskoude zondag ben ik samen met een vriendin naar Amsterdam geweest voor een fotoshoot. Het was een geweldige dag! Nadat de visagist mij prachtig had opgemaakt en de styliste me supermooie kleren had aangetrokken, mocht ik poseren voor de camera. Dat valt nog niet mee, kan ik jullie vertellen. Hoofd goed, ogen goed, stand van je benen goed, meer lachen, minder lachen en ga zo maar door. Maar… na de fotoshoot hadden wij nog tijd genoeg om lekker de stad in te gaan om te winkelen. Shoppen in Amsterdam is toch wel een van mijn hobby’s. Maar aan alles komt een eind en om vijf uur zijn we weer richting station gegaan.

Helemaal moe van de lange dag zitten wij heerlijk in de warme intercity op weg naar huis. De trein is nog maar net vertrokken of er staat ineens een man in de coupé.
‘Dames en heren, mag ik even jullie aandacht.’ De mensen in de coupé kijken meteen allemaal op. Mijn vriendin is net bezig om haar zojuist gekochte tas te ontdoen van al het plastic en haar oude tas leeg te ruimen, zodat de spullen in de nieuwe tas kunnen en zegt tegen mij: ‘Moet dat nu!’ Ik begin te lachen.
‘Ik ben zelf jarenlang dakloos geweest en nu ben ik hier om u om een kleine donatie in de vorm van geld of voedsel te vragen. Hiermee geven wij daklozen te eten en zorgen wij voor warme dekens.’

‘Doe jij dat?’ fluister ik naar mijn vriendin waarop ze zegt: ‘Hij mag mijn appel hebben.’ Ik begin te lachen, maar bedenk me dan hoe ernstig het is. Daklozen mensen hebben het vast niet makkelijk en zeker niet als het buiten zo koud is. Vanuit mijn ooghoeken houd ik andere mensen in de gaten en zie ze allemaal hun portemonnee tevoorschijn halen. Dan bedenk ik me ineens iets. Hoe weet ik nou zo zeker dat hij het geld echt aan de daklozen geeft? Ik bedoel: de man van de Nuon, laat ook altijd zijn identificatiepasje zien. Deze man heeft helemaal niets, alleen een mooi praatje.

Ik zeg tegen mijn vriendin: ‘Misschien is hij wel helemaal niet aan het doneren voor de daklozenopvang. Iedereen kan toch opstaan en een donatie vragen voor een goed doel.’
‘Inderdaad,’ zegt ze. ‘Ik kan zo meteen ook wel opstaan en vragen om een donatie voor stichting Puppy. Een stichting die ervoor zorgt dat de zwerfpuppy’s een warm mandje krijgen en wat voedsel. Als ik het maar overtuigend vertel, kan het nog lukken ook.’ Ik zie twee oudere vrouwen kijken en lachen.
‘Je kunt het proberen,’ zeggen ze lachend en ook mijn vriendin begint te lachen. Als de man langskomt geef ik hem toch maar een euro en staar hem even aan. Doe ik hier wel goed aan? Tja, ik weet niet. Ben ik dan echt zo achterdochtig? Ik kan best een euro missen voor een goed doel, maar gaat het daar ook echt heen? Dan beeld ik me ineens de man in. Ik zie hoe hij in een chic restaurant ossenhaas aan het eten is van al het opgehaalde geld en vervolgens neemt hij ook nog een lekkere dame blanche na. Die hij dan betaalt met handenvol kleingeld. Hadden we hem nou toch maar die appel gegeven, want dan heb ik nog wel een appeltje met hem te schillen!

door Rianne Verwoert

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved