News

Een winterse dag

Met mijn hoofd achter mijn computer, maar met mijn gedachten bij het moment van gisteren. De grauwe, kille, ondergesneeuwde buitenwereld vervaagt voor mijn ogen.

Voor sommigen ben ik het spraakzame meisje die altijd in is voor een grapje. Vrolijk en niet op haar mondje gevallen. Maar binnen in mij schuilt het verlegen meisje, een tweede persoonlijkheid. Het meisje dat dichtklapt als ze een onbekende wereld binnenstapt. Een wereld met mensen die niet vertrouwd is, of nog erger, de wereld van je crush

Ineens staat alles stil, geen stap weet ik te verzetten en mijn mond lijkt bevroren. Vertraagd zie ik mensen langs me heen lopen. Het doet me niets, mijn ogen zijn gericht op hém. Voor hem ben ik dat stille, verlegen meisje. Ik voel me op me gemak bij hem, maar mijn onzekerheid overheerst. Hij kijkt me diep in mijn ogen aan. Ik weet dat ik nu moet lachen, of wegkijken of gewoon simpelweg ´hoi´ zeggen. Het klinkt ook zo gemakkelijk.

Diep ademhalen, er kan niets verkeerd gaan, denk ik bij mezelf. Maar tegelijkertijd voel ik mijn hoofd rood aanlopen. Mijn gedachten flitsen heen en weer en voordat ik ook maar één van hen kan opvangen, is het moment al voorbij. Ik voel dat mijn hoofd weer een normale kleur begint aan te nemen. Stil staar ik voor me uit. Een mislukkeling voel ik me, een mislukkeling met twee persoonlijkheden.

Alleen loop ik verder naar het volgende lesuur. Nederlands heb ik, samen met hem. En alsof het nog niet erg genoeg is ben ik al bijna te laat. Achter mij hoor ik nog een paar mensen lopen, bijna rennend. Onbewust versnel ik ook. De voetstappen naderen mij en ineens voel ik een tik op mijn schouder. ‘Weet jij misschien waar we moeten zijn?’ hoor ik een stem naast me zeggen. Ik kijk om en kijk in zijn schitterende blauwe ogen. ‘Ehm, volgens mij in 105…’ stamel ik.

Samen lopen we naar het lokaal en we praten wat over de schooldag. Ik sta versteld van mijn eigen verhalen. Een paar minuten geleden voelde ik me nog een nietsnut en op dit moment lijkt het alsof er een nieuwe wereld voor me opengaat. Die onbekende wereld, maar ook die wereld vol met mogelijkheden en nieuwe kansen. En plots besef ik, dat ik door iets kleins, heel anders tegen de wereld aankijk.

Langzaam wordt de omgeving weer helder, en het lijkt alsof alles witter is. Buiten zie ik vrolijk spelende kinderen en de straat met ondergesneeuwde bomen ziet eruit als een sprookjeswereld. Soms moet het geluk je gewoon een handje helpen, denk ik dan maar.

door Lot

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved