News

Mijn reis naar Oeganda

Eén van de mooiste, indrukwekkendste en heftigste week van mijn leven was vorig jaar. Een reis naar Oeganda… één van de armste landen ter wereld. En ik mocht wat voor de mensen daar betekenen. Die week heeft mijn gedachtes op de kop gezet, vragen omhoog getrokken en me zowel gelukkig
als verdrietig gemaakt. Ik begreep niets, alles was een grote vraag voor mij. Ik zag armoede, leed en pijn. Maar ergens diep in de mensen zag ik geluk en hoop. Hoop op een beter leven. Gelukkig met wat ze zijn.

Toen mij werd verteld dat ik mee mocht naar Oeganda, sprong ik een gat in de lucht. Ik was zo ontzettend blij! Het moest eerst tot me doordringen. Mirjam helemaal alleen naar een ontwikkelingsland. Zie je het al voor je? Maar al snel liepen deze gedachtes weer uit mijn hoofd. Ik was degene die mee mocht! Al snel leerde ik mijn mede reisgenootjes kennen en het voelde als één grote hechte familie. Een familie die met zijn allen iets ging betekenen voor Oeganda. Een geweldig gevoel, dat niet valt te beschrijven.

Met vermoeide ogen en een lange reis achter de boeg stap je dan in een totaal andere wereld. Een wereld vol armoede, emoties en onbekendheid. Ik kan me nog precies herinneren wat er door me heen ging toen ik de eerste geuren en kleuren van Oeganda zag. Het was warm en vuil. Het rook naar dode dieren maar ondertussen ook naar fruitige planten. Het was één grote bende. Vol met vuilnis en troep.

Om deze week zo even 123 op papier te zetten is nogal lastig. Ik heb gigantisch veel mee gemaakt en gezien, dat het een boek vol met verhalen kan zijn. Maar kortom samengevat hebben we veel dingen bezocht. Vooral scholen, want dat is de oorspronkelijke reden van Edukans. Geld inzamelen voor beter onderwijs. Maar ik kan je vertellen… het is echt hard nodig! Wat je ‘scholen’ noemt in Oeganda is niet meer dan een dakje met soms tafels en stoelen. Meestal zit je op de grond. En in sommige gevallen is er geen geld voor een dak dus wordt er een tent aangeschaft. Hier heeft de wind vrijspel en is lesgeven geen makkelijke klus.

Daar loop je dan door het rode zand. Een zwerm van donkere kindjes volgt je en grijpt je overal waar zij je grijpen kunnen. De lange haren, de blanke benen en de mooie foto toestellen is een geweldig aanrakingsdoel. Soms is het benauwend dat je opeens word behandeld of ben je een beroemde rockster. Eén van de kinderen pakt me bij mijn hand en neemt me mee naar haar ‘huis’. Ik loop met haar door de sloppenwijk heen waar ik me de ogen uit kijk. Hier en daar zie ik mensen doodziek voor hun huisje liggen. Als ik met het kleine meisje bij haar hutje kom, staat haar moeder gelijk op en geeft me de hand. Ze bedankt me voor alles wat ik doe en dat ze ontzettend blij met me is. Als ze vraagt of ik het hutje wil komen bekijken waar ze woont, zeg ik daar geen nee tegen. Om binnen te komen moet je zowat kruipend naar binnen. Binnen kun je niet rechtop staan. Het is klein, rond en vies. Er ligt 1 versleten matras en er hangt een waslijn met kleren waar gaten inzitten. Drie stappen en je bent het hutje door. Als ik vraag met hoeveel mensen ze daar wonen krijg ik een trots antwoord; met 7 mensen. Ik kan er nog steeds niet bij..

Na 3 uur rond stuiteren in een bus die over kilometers lange hobbelige wegen gaat, komen we aan bij een school voor getraumatiseerde kinderen. Ex-kindsoldaten om het begrip wat duidelijker te maken. Ze kijken je met onschuldige en vooral bange ogen aan. Vragend naar wat wij met hun zullen doen. Al snel kom ik met een paar andere Going Globallers in gesprek met een jongen die ook soldaat moest zijn. Hij is 15 jaar en heeft verschrikkelijke dingen meegemaakt. Zo verteld hij ons met knikkende knieën en waterige ogen dat hij zijn eigen broer moest doden. Hij vertelde dat hij op een dag tientallen kilometers moest lopen in de heette zon. Als iemand begon te zeuren werd die vermoord en moesten andere kinderen hem opeten. Deze verhalen hebben mij geraakt. Dat de wereld zo wreed kan zijn. Zo hard en je zoveel pijn kan doen.

Dit zijn een paar voorbeelden van mijn reis naar Oeganda. Ik heb een geweldige 8daagse reis gehad en zou het zo graag nog een keer willen doen! Ik heb er ontzettend veel van geleerd. Zelf ben ik niet als een totaal ander mens terug komen, maar in kleine dingetjes heb ik wel gemerkt dat ik ben veranderd. Ik heb geleerd dat ik blij moet zijn met alles wat ik heb. Ik heb geleerd dat ik gelukkig moet zijn en dat ik eigenlijk helemaal geen reden heb om ergens om te gaan zeuren. Ik ben ontzettend blij dat ik deze kans heb gekregen. Het was een schitterende ervaring die me tranen en glimlachen hebben gegeven. Een ervaring die ik altijd bij me zal dragen en nooit zal vergeten. Oeganda heeft een plekje in mijn hart gekregen.

Ik ben blij dat ik gezien heb dat de mensen daar gelukkig zijn ondanks alle armoede. Daar kunnen wij als Nederlanders nog heel wat van leren. By the way: Je kan de organisatie Edukans steunen op giro 515!
 
Door Mirjam

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved