News

Ochtendritueel

‘’Begin de dag met een dansje,
begin de dag met een lach.
Want wie vrolijk kijkt in de morgen,
die lacht de hele dag.
Ja, die lacht de hele dag.’’

Het is maandagochtend, 7 uur. Mijn wekker schudt me ruw wakker uit mijn heerlijke droom. Op de radio hoor ik een liedje dat mij net iets te vrolijk in de oren klinkt. ‘’Hoe kan het dat mensen om deze tijd al zulke vrolijke liedjes kunnen draaien?’’ denk ik bij mezelf. ‘’Moet ik er nu echt uit? Als ik nu gewoon wat meer opschiet, kan ik best nog wat langer blijven liggen.’’ Dus zet ik mijn wekker 5 minuutjes later in de hoop dat, als ik mijn ogen sluit, ik Orlando Bloom weer tegenkom. Helaas heb ik niet eens de tijd om zelfs maar een glimp van hem op te vangen, want het lijkt wel alsof na 30 seconden de wekker weer gaat.  Met moeite open ik mijn ogen, en besluit dan om de wekker nogmaals wat later te zetten. Mijn ogen gaan weer dicht en ja, Orlando is er nog. We staan op een wit strand met palmbomen en hij ziet er zeer appetijtelijk uit in zijn zwembroek. Plagerig rent hij van me weg. Ik zet de achtervolging in. Hij is snel, maar ik ben sneller. Als ik bijna bij hem ben, word ik ruw gestoord: ‘’Hallo beste luisteraars, het is weer een prachtige dag om naar je werk te gaan, dus spring maar snel uit je …’’ ik ram met een zodanig grote kracht op de wekker dat hij op de grond valt en Giel Beelen abrupt ophoudt met praten. Die man slaagt er ook altijd in mijn ochtendhumeur te verpesten.

Het is inmiddels kwart over 7. Door het gordijn werp ik een blik naar buiten. Dat ziet er niet al te best uit. Alles wat ik zie is grijs en nat en in de tuin doet mijn zusje haar best om boven water te blijven. Ik sta voor een onmogelijke keuze: of uit mijn bed kruipen en op redelijk hoog tempo eten, opmaken en naar school fietsen of nog even blijven liggen dromen en gevoed door 1 boterham op turbotempo naar school racen. Uiteraard kies ik voor het laatste en al snel ben ik terug in dromenland. Een kwartier later spring ik uit mijn bed. Snel pluk ik een shirt en spijkerbroek van mijn bureaustoel en schiet het aan. Ik neem de trap met 3 treden. Aan de eettafel prop ik een boterham met hagelslag naar binnen. Vervolgens kijk ik op mijn horloge. Nog 2 minuten. Dan maar geen brood mee naar school. Tot overmaat van ramp constateer ik dat mijn paarse shirt en mijn gele lievelingsbroek totaal niet bij elkaar matchen. Never mind, ik pak mijn fiets en race naar school, waar ik net op tijd, maar buiten adem, aankom.

Stressen op zo’n hoog niveau mag dan niet erg prettig zijn, ik wed dat niemand van mijn vriendinnen (die allen overigens tijd te véél hebben ’s ochtends) het geluk hebben gehad vandaag met Orlando Bloom te zoenen, al was het maar in een droom…

Door Daphne

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved