News

Ode aan de vriendschap

Als driejarige kleuter (of peuter? Ik haal ze altijd door elkaar) kwam ik haar al tegen. Dit vrolijke kindje met een gezicht vol sproeten en een lach die werkelijk de meest chagrijnige conducteur doet glimlachen; laten we haar Marina noemen. Want zo heet ze ook.

In je leven kom je ongelooflijk veel “vriendinnen” tegen. Maar een vrouwenvriendschap die ook stand houdt in mindere tijden is zeldzaam. Terwijl mannen alleen al op basis van voetbal en vrouwen de beste maten worden, zoeken vrouwen eerder naar de dingen die men niet gemeen heeft.

Ik weet nog goed dat ik al als zevenjarige achter de rug van een meisje zei dat haar kont op die van Donald Duck leek. Karma is een hoer want de volgende dag had ik haar plus alle vriendinnetjes tegen me.

De middelbare school is helemaal één grote orgie aan vriendschappen, want de kans dat je gezamenlijk alle vijf de jaren doorkomt, is ongeveer net zo groot als de kans dat Gordon en Joling samen op de volgende gay-parade zijn te vinden.
Zo praat m’n “beste” vriendin een paar weken niet met me, omdat ik ruzie krijg met onze gezamenlijke vriend. Sluit ik vriendschap met het meest bemoeizuchtige schaap dat er is. Verbreek ik mijn vriendschap weer net zo snel. En is vrijwel ieder meisje op een bepaald moment wel “m’n beste vriendin”. Want god, wat moet je anders doen tijdens natuurkunde, economie, wiskunde en scheikunde?

Terwijl je op de middelbare school het excuus hebt; ‘Ik was nog jong’. Moet ik bekennen dat rond je tweeëntwintigste volwassenheid soms ook nog ver te zoeken is. Nog steeds heb ik soms ruzie met een vriendin en denk ik achteraf; ‘waar ging het ook alweer over?’

Godzijdank zijn er naast alle “placebovriendschappen” ook nog vrouwen die werkelijk te fantastisch voor woorden zijn. Gewoon vrouwen waarnaast je op de bank kunt gaan zitten, Grey’s Anatomy aanzet, geen woord hoeft te zeggen, en toch een fantastische tijd hebt.

Zo dus ook Marien (Marina als je níet haar beste vriendin bent).
Terwijl je tijdens de meeste vakanties na twee weken de persoon waarmee je het bed deelt al schreeuwend zat bent, heb ik drie volle weken met Marien op Gran Canaria gezeten. Nou ja, ook nog met een andere vriend. Maar deze was niet “drie-weken-proof”.
Bij onze vriendschap hoeven we elkaar maanden niet te zien, en spuit er het volgende moment thee uit je neusgaten van het lachen. Vervreemden doen we nooit en de verhalen raken ook nooit op. Het meest belangrijke is nog wel dat ze nooit veroordeeld.

Wanneer ik als een heroïneverslaafde haar visagiecursus kom binnenstormen met de woorden; ‘Ik heb een black-out gehad tijdens het stappen en het eerste wat ik me weer herinner is dat ik bij m’n beste vriend in bed lag.’ Kijkt ze me met pretoogjes aan en wil gelijk alle details horen.
Daarnaast is ze zelf totaal hilarisch. Als twaalfjarigen een galajurk en een strapless bh vinden gaat niet over rozen. Marien weet de winkeljuffrouw al flink te irriteren met het zoeken naar dé perfecte strapless bh, voordat ze (per ongeluk) het alarm van een van de leren jassen laat afgaan. Eerlijk is eerlijk, een dag met Marien is nooit saai.

Toen ik in november plotseling door haar werd gebeld met de droge woorden; ‘ik lig in het ziekenhuis, ze hebben het over een tumor’. Heb ik 10 minuten leeg voor me uit staan staren, voordat ik van schrik in huilen uitbarstte. De persoon die ik een paar dagen geleden nog bij me op bezoek had, en letterlijk heeft gezegd ‘ik kan niet geloven dat wij ooit geen vriendinnen meer zullen zijn’ ligt in het ziekenhuis.

Na een lange tijd blijkt uiteindelijk dat Marien geen tumor heeft maar een hersenbloeding. Hoewel ze medicijnen moet slikken en waarschijnlijk de gehele dag met pijn in d’r hoofd rondloopt, is Marien nog niet met een kernbom uit het veld te slaan.
Terwijl de meeste mensen als een hoopje ellende in elkaar zakken wanneer er ook maar iets aan de hand is, gaat zij na een tijdje weer werken, gaat wekelijks uit eten, en hoewel ze eigenlijk niet mag autorijden jat ze toch een keer de auto om even een ritje te maken. Want boven alles houdt Marien van autorijden. Zeggen dat ze dit niet meer mag doen komt op hetzelfde neer als tegen een baby zeggen dat ie moet kappen met huilen.
En hoewel dit fantastische mensje meer dan genoeg aan haar (letterlijk en figuurlijk) hoofd heeft vind ik in februari opeens een kaartje van haar in mijn brievenbus; ‘Een hele dikke kus en knuffel voor jou en dat we onze bijna 19 jarige vriendschap mogen verviervoudigen.’

Zelfs nu ze te horen heeft gekregen dat dokter Mc. Dreamy een gat in d’r hoofd moet boren om de bloeding weg te halen (in andere woorden; een operatie) blijft Marien Little Miss Sunshine en is het eerste wat ze zegt wanneer ik bel; ‘en hoe is het nou met jou?’

Één ding weet ik zeker; over 65 jaar zitten Marien en ik gezellig samen in het bejaardentehuis illegaal Malibu- cola’s naar achter te gieten en een potje te dammen;

Da’s pas vriendschap.

Door Jerney

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved