News

Zomerkriebels

Al een tijdje geleden is de zomertijd ingegaan. Helaas laat het weer niet zien dat ook de lente is begonnen. De ene dag schitteren de zonnestralen door de wolken heen, de andere dag blijven ze erachter verstopt. Ondanks het weer zijn er andere tekens die laten zien dat de lente toch echt is begonnen en ik niet in mijn fantasiewereld zit. De vogels tjilpen en gaan binnenkort broeden, de bloemen gaan open en wij kunnen onze dikke winterjassen achter in de kast opbergen om ze daar vervolgens een lange tijd te laten liggen.

Voor mij gaat nu de laatste periode in op school, anderen zitten te blokken voor de examens en weer anderen zijn al vrij. Op school is het lastig om me te concentreren, wanneer het zonnetje schijnt. Het klaslokaal wordt warm en het liefst wil je naar buiten. Ik staar naar buiten en beeld me mijn vorige zomervakantie in.

Een paar maanden voordat de zomervakantie begint, gaan mijn ouders, mijn zus en ik om de tafel zitten om te bespreken waar we dit keer heen zullen gaan.  Nu zul je misschien denken ‘wat leuk dat jullie mee mogen beslissen’, maar mijn ouders nemen nog altijd het besluit. Anders had ik gelijk een reis naar Afrika, India of Australië geboekt.  Uit ons ‘tafelgesprek’ kwam dat we ons maar eens zouden verdiepen in Amerika. Nu lijkt Amerika misschien op de landen die ik net heb genoemd door de grootte en de afstand, maar hoe gek het ook klinkt.. ik had er totaal geen zin in. Alleen het woord Amerika liet mij al aan wolkenkrabbers denken. Daarnaast had ik ook nog het beeld van de oneindige stoet met mensen. Allemaal paraderen ze rond op Prada’s en hebben een uitstraling van: Look at me! I’m the best. Take a picture! I’m so famous! De mensen waar ik dus een hekel aan heb.

Op een gegeven moment kwamen mijn vader en zus thuis met stapels reisboeken. Allemaal over Amerika. Eerst had ik geen zin om er in te kijken, aangezien de pagina’s die ik zou zien, naar mijn mening, allemaal over wolkenkrabbers en beroemde personen zouden gaan.  Op een gegeven moment legde ik me bij het besluit neer en besloot om toch een blik te werpen in één van de gidsen. Toen ik de eerste bladzijde omsloeg gebeurde er niets. Heel logisch, aangezien daar staat wie wat had gemaakt, de datum van uitgave en de uitgever. Na een paar bladzijdes had ik een totaal ander beeld over Amerika. Mijn ogen glinsterden en ik moest uiteindelijk toegeven dat mijn vooroordelen niet klopten(en na de grote roundtrip was ik daar helemaal van overtuigd). De foto’s waren prachtig en ik zag me er gelijk rondlopen. Ik was zo enthousiast geworden dat ik, na het kijken van alle boeken, ben gaan googlen. Waarom ik dat niet gelijk deed toen bekend was dat we naar Amerika zouden gaan? Misschien omdat ik dan zou intikken: ‘Wolkenkrabbers in Amerika’?

Ik kan je vertellen, de foto’s waren mooi, maar er zijn geweest overtreft echt alles. De prachtige canyons, de mooie huizen en auto’s, het heerlijke weer en de luxe hotels. Ik ben ontzettend blij dat mijn ouders en zus me hebben overgehaald, anders had ik het mezelf nooit vergeven.

Ik voel een harde tik tegen mijn arm en kijk wazig om me heen. Dat is waar ook, ik zit gewoon in de les. Snel buig ik me weer over mijn geschiedenishuiswerk en probeer de opdrachten te maken. Dit is lastig, aangezien mijn gedachtes keer op keer afdwalen naar al mijn vakanties. Toch heb ik aan het eind van de les mijn huiswerk af en ik besluit dat dagdromen ook in de les weleens mag voorkomen.  

Door Lian

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved