News

Get married & be happy

Dertien was ik, toen ik mijn vader zag trouwen. Het was pas de tweede bruiloft in mijn leven. Ik weet nog goed dat mijn vader en stiefmoeder op Valentijnsdag 2002 naar mijn kamer kwamen om me het nieuws te vertellen. Ze zouden gaan trouwen!

Ik moest huilen. Van blijdschap. Denk ik. Ik was blij voor mijn vader dat hij weer gelukkig was. Al is een huwelijk natuurlijk geen garantie op geluk. Dat wist ik maar al te goed, want nog geen twee jaar daarvoor waren mijn ouders, die in mijn ogen het gelukkigste echtpaar op de wereld waren, gescheiden. Anyway, op dat moment wilde hij blijkbaar niets liever dat met die vrouw trouwen, dus als ze dan ja zegt mag ik aannemen dat mijn vader zich toen de gelukkigste man op aarde voelde. En ik leef met het idee dat hij nu nog steeds gelukkig is, want dat ze anders wel gescheiden waren. Al is dat ook een fabel natuurlijk. Ik herhaal: getrouwd zijn is niet hetzelfde als gelukkig zijn.

Het was een mooie lentedag die dag. Ik droeg een zwart linnen broek, roze top en zwart linnen vestje. Ik kan moeilijk beschrijven hoe ik me voelde. Nog steeds blij voor mij vader en stiefmoeder, maar ook voelde ik me zoals elk kind met gescheiden ouders dat een van haar ouders dan met een ander ziet trouwen zich voelt. Iedereen vindt toch dat zijn ouders bij elkaar horen? Het gekke is dat ik dat nu niet meer vind. Ik kan het me zelfs niet eens meer voorstellen. Ze zijn zo verschillend! Hoe die mensen bijna twintig jaar een relatie konden hebben is mij een raadsel. Misschien hielden ze elkaar onder de duim, en is hun onderdrukte persoonlijkheid er na de scheiding pas uitgekomen. Misschien hadden ze helemaal geen persoonlijkheid, was het toeval dat ze elkaar tegen kwamen, hebben ze hun persoonlijkheid pas ontwikkeld met behulp van hun nieuwe partner. Raadsels, raadsels…

Hoe ik me ook voelde, die mooie lentedag, ik deed me in ieder geval voor als het blije meisje. Deed of ik het een mooie dag vond. Vind ik zo’n raar woord eigenlijk, “mooi”… Een bloem kan mooi zijn, maar een dag niet. Een dag is warm, koud, donker, licht. Niet mooi. Te abstract. Voor oude mensen. Net als een ‘mooie begrafenis’. Wat is er mooi aan? Hoe dan ook, ik hield mijn hoofd schuin en knikte maar. Net als zo’n oud mens. Ik straalde het uit dat ik het een mooie dag vond. Bij het jawoord waren mijn broers aan de beurt om te huilen. En meteen zag ik de bezorgde gezichten van de gasten. Waren het tranen van geluk of tranen van diep weggestopt, onbewust (of bewust?) verdriet? Misschien wisten ze het zelf niet eens.

En gister, zo’n negen jaar na de scheiding, bijna zeven jaar na het tweede huwelijk van mijn vader, is het dan eindelijk weer mijn moeders beurt om gelukkig te zijn. En dan ga ik dus weer van de fabel uit dat je alleen gelukkig bent als je bent getrouwd. Mijn lieve moeder is gevraagd door degene van wie ze houdt. En ze heeft volmondig “ja” gezegd. Ze moet wel zielsgelukkig zijn nu. En dan ben ik dat ook. Hoewel ik zelf een heel ander echtgenoot op het oog heb, ben ik toch zó blij voor háár. Vind ik ook zoiets raars. Dat je zó blij kunt zijn voor iets, wat je zelf niet zou willen. Trouwen met haar vriend dan hè. Ik wil zelf wel graag trouwen. Later.

Door Suzanne

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved