News

Labels or be loved?

Op mijn werk voel ik me altijd net een kostschoolmeisje: Iedereen draagt hetzelfde “uniform”: simpel T-shirtje, niet al te mooie spijkerbroek en afgetrapte gympies. Ik werk dan ook in een Amsterdams restaurantje, en onder de jus en mayo zitten na een avond werken is voor mij niet vreemd. Men zegt wel eens “kleren maken de man”, maar zo is het ook bij de vrouw. Zonder mijn kleren en accessoires ben ik ook maar een simpel meisje, net als ieder ander, althans bij mijn werk.

Vorige week vrijdag zou ik na werk uitgaan met vriendinnen naar de Jimmy Woo. Daarom zat er een mooi jurkje in mijn tas, een paarse panty (paars is het helemaal nu hè!), pumps en een make-up tasje vol designermake-up. De blikken van mijn collega’s toen ik mijn tas leeghaalde waren onbeschrijfelijk, maar ik zal het voor deze column toch proberen; verbazing meets teleurstelling. Verbazing kan ik me nog voorstellen. Als iemand altijd in H&M kleding komt werken en ze haalt plots een outfit te voorschijn die zo uit de ELLE kan komen zou ik ook licht verrast zijn. De teleurstelling daarentegen… “Ben jij een verkapte kakker of zo?”, werd mij gevraagd. En dat was op zijn zachts gezegd niet aardig bedoeld. Dat deed pijn! Tijdens werken hebben ze met echt leren kennen, want zonder mooie kleren zie je alleen nog maar mijn binnenkant. Ze vinden me vrolijk, spontaan, zelfverzekerd en grappig. Valt dat door mijn persoonlijke smaak opeens in het niets? En erger nog, wat is er mis met designerkleding ;-)?

Ik loop er de hele week al aan te denken. Waarom kan je niet gewoon een voorliefde voor designermerken hebben, zonder meteen een in het hokje “verwende, rijke, verkapte kakker” te worden geplaatst?

Dat het andersom gebeurt, wist ik wel. Vaak genoeg kom ik bij luxe schoenenwinkels, waar ik behandeld word als een prinses. Maar kom ik een keer in mijn “huispak”, dan word me nauwelijks een blik waardig gegund. En de blikken die ik krijg zeggen: “Wat doe jíj hier? Je bent jong, hebt geen stijl, en kan geen van deze schoenen ooit betalen!” Vandaag gebeurde me weer net zoiets. Ik was op zoek naar een mooi skipak en ging een kijkje nemen bij een chique winkel. Hoewel ik er niet eens sloeberig uit zag (lees: Uggs(!), Hugo Boss broek(!!), Guess tas(!!!)), werd ik aangekeken alsof ik een dief was. Zag ik er jong uit, waardoor ik misschien niet hun veel te dure spullen zou kunnen betalen? Maar hoe wisten zij dat ik geen pappie had die dat misschien wel voor me zou doen? Of was de oorzaak misschien mijn onrustige huid vandaag? Of had hij gewoon een rothumeur???! Ik ben de zaak uitgelopen terwijl ik mompelde: “ik kom wel terug als ik notaris ben”.

En dat ga ik doen ook. Die oude vent zelf uitlachen, dat hij op zijn vijftigste nog steeds winkelmedewerker is. Ik maak denk ik meteen even een ommetje langs mijn huidige werk. En dan zullen ze zich erover verbazen hoe vriendelijk zo’n notaris is tegen het personeel.

Door Suzanne (student Notarieel recht aan de Universiteit van Amsterdam)

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved