News

Op kamers: de dingen die je niet verteld worden

Ongeveer een jaar geleden was het zover: ik zou voor het eerst op mezelf gaan wonen. Al een tijdje ‘groeide ik ernaartoe’, zoals mijn ouders dat zo mooi zeiden. Zelf formuleerde ik het iets anders: ik snakte naar vrijheid, onafhankelijkheid en de gezelligheid van het studentenleven. Net als vele anderen begon ik afgelopen jaar aan een vervolgstudie. De stad waar deze studie zich bevond, het welbekende Amsterdam, kende ik al een beetje. Bovendien was het toch niet zo ver reizen naar huis. Dus wat hield me eigenlijk nog tegen?

Ik zag het al helemaal voor me: lekker mijn eigen boodschappen doen, nooit meer ‘eten wat de pot schaft’, uitgaan tot zonsopgang, niet hoeven te melden waar je bent en wanneer je naar huis komt, thuis feestjes geven zonder toestemming hoeven te vragen en ga zo maar door.

Eind augustus was het zover, ik ging verhuizen. Op de dag zelf hebben mijn ouders geholpen alle spullen drie trappen op te slepen – nooit geweten dat ik zóveel spullen had- en toen…

Stilte.

Ineens zat ik daar dan in mijn eentje op mijn nieuwe kamer. Wat zou ik eens gaan doen? Nieuwe vrienden had ik nog niet gemaakt en de oude woonden ergens anders. Toch maar paps en mams bellen? Nee, klonk toch iets te hopeloos. Gelukkig begon school al snel en dankzij de introductieweek had ik veel nieuwe vrienden gemaakt. Maar het blijft af en toe alleen. En alleen is écht alleen. Dat betekent dat er niet elke keer wanneer je thuiskomt iemand is die vraagt hoe je dag was, en er is niet altijd iemand die je een kopje thee aanbiedt, die je boterhammen klaarmaakt, je troost wanneer je verdrietig bent en waar je gewoon even boos op kunt worden als je boos bent. Soms heb je geluk en kom je in een gezellig nieuw huis terecht, maar daar moet je in groeien. En dat groeien gebeurt niet in een dag, of een week, of een maand.

Maar er was nog een uitdaging: geld. Hoe ging ik dit nieuwe leventje met een eigen kamer, studiefinanciering, een ziektekostenverzekering, uitgaan en boodschappen doen financieren?

Ik moest het ineens allemaal zelf regelen. Maar hoe? Nu waren er twee sleutelwoorden: werk en de  IB-groep. Nu heeft de IB-groep een hele mooie site waar je dat allemaal op kunt regelen, maar wat mocht ik dan ontvangen? Wilde ik wel lenen of toch niet? Waar moest ik op zoek gaan naar werk? Wat voor werk? Wat zou het ongeveer moeten betalen wil ik rondkomen? Toen ik eenmaal had besloten wat ik wilde diende de volgende belangrijke vraag zich alweer aan: wat mag ik per maand waaraan uitgeven en hoe hou ik dit bij? Alle bonnetjes bewaren?

Natuurlijk konden ‘de ouders’ ingeschakeld worden, maar ik was bang. Bang voor de adviezen die ik er niet bij wilde hebben. Want bij de wijsheid en ervaring van mijn ouders zaten natuurlijk ook altijd de goedbedoelde, maar ongevraagde, adviezen inbegrepen. En dat was nou juist de reden dat ik uit huis wilde.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en ben ik – ja, ik zeg het lekker hardop – heel erg trots op mezelf dat ik het toch maar allemaal geregeld heb. Ik heb veel leuke vrienden, een leuk baantje en de financiën gaan meestal goed. Meestal, want inderdaad: soms zijn die schoolboeken duurder dan verwacht, of die ene broek toch net iets teveel voor de studentenportemonnee.

Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is dat er twee kanten aan het verhaal zitten. Zelf had ik van tevoren een enorme roze bril op, die plots niet meer zo roze was. Niemand had mij van tevoren verteld dat het niet altijd even makkelijk is. Maar don’t panic: het is normaal om af en toe door de bomen het bos niet meer te zien.

Mijn tip: zet een grote pot thee, pak de pot met dropjes en ga een leuke film kijken. Het komt allemaal wel goed!

Door Olga

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved