News

Saved by my broken scheenbeen

Afgelopen zaterdag had ik een voetbaltoernooi. Na een half jaar niet meer gevoetbald te hebben, maakte ik mijn rentree op het veld. Zes wedstrijdjes, elk een kwartier, tegen fanatieke meisjeselftallen die kostte wat het kost willen winnen. Dat bleek. Want tijdens het laatste wedstrijdje botste ik in een duel tegen een ander meisje aan en viel ik op de grond. Krak! Dat was mijn scheenbeen… in twee stukken. Nee hoor, maar hij was wel gebroken. En sindsdien blijft het woord ‘destiny’, aka ‘het lot’ maar in mijn hoofd rondspoken.

Heb ik dan iets verkeerd gedaan? Waarom moet dit mij overkomen? Als ik nou dat laatste wedstrijdje niet mee had gedaan, dan… Dan had ik mijn scheenbeen niet gebroken, nee. Dan zou ik vrolijk naar huis gefietst zijn, de normale dingen gedaan hebben, en was ik maandag weer lekker naar school gegaan. Maar dan had ik niet gedacht: Pfiew, gelukkig heb ik mijn scheenbeen niet gebroken! Want in de tien jaar dat ik aan sport doe heb ik nog nooit iets gebroken. Dus gewoon stom pech dat het nu gebeurt. Mijn vader zei nog: ‘Misschien was je wel naar huis gefietst, en dan onder een auto gekomen, je weet nooit wat er kan gebeuren!’ Yeah, sure. Maar ja, positieve gedachten willen er ook niet 1,2 in als je niet kunt slapen van de pijn, alle leuke dingen mist en als het enige wat je kunt doen een beetje rondstrompelen door het huis is.

Oké, so let’s look on the bright side. Leuk, hier gaan we! 1. Je hebt veel vrije tijd over, waarin je tv kunt kijken, computeren en lezen. 2. Je krijgt véél lieve reacties van vrienden en familie. 3. Zie 1 en 2. Zie je, verder kom ik niet! Alles waar ik over na kan denken, is: nu gaat de Efteling volgende week niet door, kan ik niet naar Jazz in Duketown, moet ik dadelijk naar Joss Stone & Jason Mraz (want daar gaan een vriendin en ik in juli heen) op krukken.

Misschien is het wel mijn lot. Is het meant to be dat dit mij moet overkomen. Wellicht wordt er een bomaanslag gepleegd een van de komende dagen, op school, in de stad, overal waar ik zou zijn als ik hier niet was. En dan ben ik saved by my broken scheenbeen. Ja, dream on, dat gebeurt toch niet. Of het is een teken van boven dat ik het even wat rustiger aan moet doen. Omdat ik altijd van hot naar her ren, zonder eens te relaxen.

Ach, wat loop ik nou te bazelen, het is gewoon puur toeval dat het toevallig mij overkwam. En in de tussentijd kan ik mooi genieten van alle tijdschriften die ik heb gekregen (ik heb zelfs al dubbele!) en drie seizoenen Friends in mijn dvd-speler. Nou ja, niet allemaal tegelijk natuurlijk, want dat past jammer genoeg niet. Misschien is het wel tijd om eens te denken aan mensen die écht problemen hebben. Mensen in een oorlogsgebied, in hongersnood, mensen die mishandeld worden, die voor de rest van hun leven in een rolstoel zitten. Zie je, toch een teken van boven!

Door Bente

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved