News

Kieskeurig of optimistisch?

Na zes jaar hard bikkelen op school, heb ik nu eindelijk mijn diploma op zak, en een vakantie zonder zorgen. De beste vakantie die ik ooit heb gehad. Maar aangezien thuis zitten na twee dagen ook begint te vervelen, ga ik vaak met vriendin C. een drankje drinken op een terras in het centrum. Dit is nu een dagelijkse traditie geworden, heel gezellig, maar het betekent wel dat je elkaar op een gegeven moment niks meer te zeggen hebt. Zo kwamen we op het idee om een spel te spelen. 1 op 100, ‘gestolen’ van Sex and the City.

Het spel gaat als volgt, je kijkt allebei de straat in vanaf een andere kant, en bij elke man die langs loopt moet je turven of je met hem naar bed zou gaan of niet. Na een uurtje intensief kijken, nadenken, en uiteindelijk op een Ja of een Nee komen, was de volgende uitslag bekend; C. had 7 van 50, en ik 4 van 69. Redelijk groot verschil. Dit zette mij aan het denken; Is C. een imaginary slut of ben ik te kieskeurig?

Het is wel bekend bij mijn vriendengroep dat ik een uitgesproken type heb, en dat ik daar niet snel van afwijk. Het probleem is dat dat type niet zo snel te vinden is. Donker, halflang haar, hemelsblauwe ogen, redelijk lang, niet te slungelig, niet te gespierd, leuke lach, klein kuiltje in de wang… Het is duidelijk dat ik kwaliteiten zoek die niet zeer onvindbaar zijn, maar moeilijk om allemaal tegelijk te vinden in één jongen.

Is het dan onrealistisch dat ik er toch op blijf hopen dat ik ooit nog die ene jongen tegenkom? Natuurlijk heb ik jongens gezien die aan veel van de eisen voldoen, vooral het donkere haar en de blauwe ogen zijn niet heel erg zeldzaam, geloof me, ik ben vaak genoeg erin verdronken. Maar wat is dan het probleem? Het lijkt erop dat ik op jongens val die niet bij mij in de buurt wonen. De dichtstbijzijnde woonde alsnog een half uur met de trein. Dat hou je een paar keer vol, maar daarna heeft het van beide kanten niet echt zin meer. Zeker niet als schoolwerk ook nog eens in de weg zit. Nee, latrelaties zijn niet mijn ding, maar toch schijn ik er als een magneet naartoe getrokken te worden.

Wat kan ik hieraan doen? Niks. Ik heb het uit alle macht geprobeerd. En natuurlijk, ik ben ook wel eens gevallen voor jongens met blonde haren, die wel dichtbij woonden. Recentelijk nog zelfs.

Een paar weken geleden heb ik op vakantie een onwijs leuke, blonde jongen ontmoet, en hij bleek ook nog eens in de buurt te wonen! Bingo, dacht ik, eindelijk heb ik het goed gedaan. Maar nee, na een paar uur gezellig kletsen, kwam meneertje met het nieuws dat hij over 3 weken voorgoed naar Frankrijk zou verhuizen. Heb ik het toch weer voor elkaar gekregen. Dit alles heeft mij genoeg stof gegeven om over na te denken.

En uiteindelijk, na lang wikken en wegen ben ik tot de volgende conclusie gekomen: ik kan wel stellen dat ik inderdaad kieskeurig ben, maar het geluk staat ook niet bepaald aan mijn kant in de liefde. Hoewel ik mijn ‘lijstje’ heb aangepast, en ook mijn ogen openhoud voor andere jongens - uiteindelijk is innerlijk toch het belangrijkste - wil het nog steeds niet lukken.

Dus als ik in oktober voor drie jaar naar Londen verhuis, hoop ik dat ik daar een lovely British boy ontmoet, die toch stiekem wel iets heeft van mijn lijstje. Want hé, een beetje optimisme kan geen kwaad, toch?

door Carlijn Bakker

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved