News

In de schaduw van Carry Slee

Als klein meisje kroop ik regelmatig achter mijn computertje, zo’n oude waarop je alles nog moest doen in kladblok, en waarbij er nooit een einde aan de regels kwam. Urenlang kon ik dan piekeren over hét onderwerp voor mijn verhaal waarmee ik net zo beroemd wilde worden als Carry Slee.

Het liefst zo dramatisch mogelijk, en als het even kon een lekker griezelig horrorverhaal. Mijn originaliteit was toen nog zo groot dat ik meestal hetzelfde onderwerp koos als het laatste boek dat ik had gelezen, want wanneer Pietje daarin verliefd werd op Marietje, dan gold voor mijn verhaal hetzelfde. Al koos ik dan niet voor Pietje kiezen maar voor Klaasje, en niet voor Marietje maar voor Katrijntje. Het probleem begon al op pagina twee, waarin Klaasje al smoorverliefd was op Katrijntje, ze op het punt stonden om te gaan trouwen, en ik werkelijk geen idee had hoe ik in hemelsnaam nog 150 pagina’s moest gaan vullen. Ik besloot dat het misschien beter was om het verhaal over Klaasje en Katrijntje te laten voor wat het was, en mij te richten op een compleet nieuw verhaal, een horrorverhaal. Het proces begon opnieuw, tot na drie pagina’s alle hoofdrolspelers op de meest gruwelijke manier vermoord waren en er niemand meer was om over te schrijven. De begrafenissen, hooguit, maar zelfs dan zou het ‘boek’ al na vijf pagina’s moeten eindigen.

Inmiddels ben ik al flink wat jaren ouder, studeer ik journalistiek, lees ik dagelijks de krant en zou ik niet meer weten wat ik zonder de media zou moeten. Ik heb de hoop inmiddels opgegeven om als 17-jarige door te breken als de nieuwe Carry Slee, dit omdat er helaas nooit een uitgever is geweest die interesse had in een boek van drie, hooguit vijf pagina’s lang.

Misschien lukt het ooit nog wel eens om een boek te schrijven dat meer dan vijf pagina’s bevat, waarin de spanning wel pagina’s lang kan worden opgebouwd en waarin Klaasje niet meteen verliefd wordt op Katrijntje maar bindingsangst heeft en zich pas op de allerlaatste pagina durft te binden.

Zeg nooit, nooit…

Door Maaike

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved