News

Stephs Model Mail: Leonardo (1)

Tiny Fisscher is vooral bekend om haar Stephboeken, die zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen uit de modellenwereld. Deze maand verschijnen er twee spiksplinternieuwe titels: Beauty, Body & Brains, een superleuk lifestyleboek, en Covergirl, de vierde Stephroman. De komende weken alvast een voorproefje uit deze boeken op Girlscene: Stephs Model Mail!

Niet jaloers worden, maar op dit moment zit ik op Ibiza, samen met mijn vriendin Bo. We zijn uitgenodigd door een vriend uit New York, die een kanjer van een villa heeft gehuurd in the middle of nowhere. Een villa met zwembad, midden in de natuur: een paradijs.
Niet dat ik de afgelopen tijd in de regen heb gezeten (ik heb net in Athene gewerkt, waar het de laatste dagen dat ik er was superlekker weer was), maar vakantie is toch anders en ik was er best aan toe om een weekje 'model-af' zijn.
Helaas heeft de vriend van mijn vriend ook ander modellen uitgenodigd, onder wie vier Braziliaanse tuthola's die niet bepaald 'model-af' zijn. Zelfs tijdens zo'n relaxweek doen zij hun uiterste best om er vierentwintig uur per dag op z'n voordeligst uit te zien. Ze houden niet alleen hun mascara en lippenstift angstvallig onder handbereik, ook hun sieraden bungelen de godganse dag om hun armen en nek.
Omdat die Amerikaanse vriend overal en nergens connecties blijkt te hebben, hadden we gisteren de eer te worden uitgenodigd voor een feest op de boot van Leonardo di Caprio himself. Mijn Braziliaanse collega's gilden van opwinding en begonnen meteen in hun blingblingvoorraad te graaien om te zien of daar iets passends tussen zat voor een 'avondje Leonardo'. Niet alleen aan blingbling, ook aan sexy jurkjes, stilettohakken en een ruime make-upvoorraad was kennelijk gedacht toen ze voor dit tripje hun koffers pakten. Terwijl Bo en ik samen met één koffer doen, hebben deze modellen er volgens mij ieder twee uit de kast getrokken.
Drie (!) uur bleken de dames nodig te hebben om zich voor dit event uit te dossen. Jurkje aan, jurkje uit; schoenen aan, schoenen uit; haar in de krul, o nee, toch steil - tot ze uiteindelijk de perfecte outfit en looks bij elkaar hadden gescharreld en als versierde kerstbomen in het busje stapten op weg naar de boot.
Bo en ik hebben het hele tafereel met groeiende verbazing aangekeken en besloten juist het tegenovergestelde te doen: geen jurkje, geen sieraden, geen hakken, nauwelijks make-up. In een kort broekje dat ik voor tien euro bij de H&M heb gescoord, een topje van dezelfde H&M en mijn lekkerste sneakers, dook ik bij mijn opgetutte collega's - die mij met afgrijzen bekeken - het busje in dat voor die week was gehuurd. Bo zag er iets feestelijker uit dan ik, maar had wel haar lekkerst zittende zomerschoenen aangetrokken, met een sleehak. De heren hadden voor de gelegenheid ook allemaal hun netste schoenen uit de koffer getrokken: niet eentje droeg sneakers.
Toen we bij de haven uitstapten, lag er een flinke boot op ons te wachten. 'Knap bootje,' zei ik tegen Bo. 'Doe mij er ook maar zo een,' reageerde Bo.
De kapitein heette ons in het Engels welkom. Aan zijn accent hoorde ik meteen dat hij Nederlander was. 'Tegen mij kun je wel Nederlands praten hoor,' zei ik tegen hem. Hij bekeek me even van top tot teen, wierp toen een blik op de Braziliaanse modellen en toverde een brede grijns tevoorschijn. 'Wat zie jij er heerlijk gewoon uit,' zei hij. Waarop hij me een knipoog gaf en zei: 'Let op, dit wordt lachen.'
Op strenge toon sprak hij de mensen toe dat het teakhouten dek van de boot net was opgeknapt en dat hij geen verantwoordelijkheid kon dragen voor beschadiging ervan. Buiten dat stond hij er niet voor in dat de meiden met hun hakken eerder overboord zouden kunnen slaan. Of ze dus hun schoenen wilden uittrekken.
Nu had ik dit al een keer eerder meegemaakt, toen ik voor een shoot in Monaco was. Als een van de weinigen had ik er toen geen enkel bezwaar tegen gehad om mijn schoenen uit te schoppen. Ook nu bleek ik een van de weinigen, want het duurde nog geen seconde of de hel brak los.
'O, no!' gilden de Braziliaanse modellen in koor.
'I didn't paint my toe nails!' riep er een.
'My dress needs high heels!' riep een ander.
De kapitein was onverbiddelijk, iedereen moest met de schoenen in de hand de boot op. Ik was de enige die buiten schot bleef; ik had immers sneakers aan.
Met groot leedvermaak keken Bo en ik toe hoe de modellen hun stiletto's verruilden voor hun eigen voetzolen.
'Gelukkig hebben ze hun sieraden nog om zich aan vast te klampen,' zei Bo grinnikend.
'Wedden dat Leonardo juist naar júllie toe zal komen?' zei de kapitein.
Bo kreeg meteen een kleur van opwinding.
'Je mag hem hebben,' zei ik meteen.
Ik keek om me heen en vroeg me af waar Leonardo zich ophield.
Tot onze stomme verbazing zette de boot even later koers naar een nog veel groter schip, dat in de baai voor anker lag. Een jacht van drie verdiepingen. De schuit die ons erheen had gebracht, was slechts het 'ophaalbootje'...

(volgende keer het vervolg...)

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved