News

Stephs Model Mail: Leonardo (3 – slot)

Tiny Fisscher is vooral bekend om haar Stephboeken, die zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen uit de modellenwereld. Deze maand verschijnen er twee spiksplinternieuwe titels: Beauty, Body & Brains, een superleuk lifestyleboek, en Covergirl, de vierde Stephroman. De komende weken alvast een voorproefje uit deze boeken op Girlscene: Stephs Model Mail!

Het duurde niet lang, of Bo was druk in gesprek met een Zuid-Amerikaans uitziend type. Ik liep de donkerharige vriend van Leonardo tegen het lijf. Hij stelde zich voor als Lukas. We namen een drankje en toen er in een hoekje een loungebank vrijkwam, wisten we niet hoe snel we daarop neer moesten ploffen. Lukas bleek muzikant te zijn. Mijn interesse was natuurlijk meteen gewekt. Ik en muziek, dat was net zoiets als zand en het strand: één. Als het maar even kon, luisterde ik cd's of had ik mijn iPod bij de hand, en elke dag zong ik wel wat, ook al was het alleen onder de douche.
Lukas woonde in LA, vertelde hij, en had een eigen muziekstudio. Hij bleek Leonardo te kennen uit de filmwereld. Het duurde nog minstens een halfuur voordat hij vertelde dat hij zelf ook acteur was. Niet zo beroemd als Leonardo, bekende hij grijnzend, maar dat hoefde ook niet van hem. Misschien wel voor het geld dat je daarmee verdiende, maar als je diep in zijn hart keek, was muziek zijn grote liefde.
'Mine too,' zei ik.
Daarna hadden we het helemaal niet meer over de film- of de modewereld of over beroemd zijn en succes hebben, maar over onze liefde voor muziek. Vanaf onze loungebank hadden we intussen een prima uitzicht over wat er verder op de boot allemaal gebeurde. Naast de Braziliaanse modellen uit onze villa waren er ook veel andere mooie meiden, die het allemaal overduidelijk bijzonder interessant vonden om bij een groot filmster in de buurt te zijn. Hoewel ze krampachtig probeerden dat niet te laten blijken: zogenaamd ongeïnteresseerd stonden ze met hun rug naar hem toe, om telkens, zogenaamd achteloos, een stapje naar achteren te zetten totdat ze vlak bij hem waren. Dan draaiden ze zich om, keken quasiverbaasd en zeiden dan zo aanstellerig dat ik bijna een teiltje nodig had: 'Oh, hiii, how are you?'
Nadat Lukas zich had geëxcuseerd omdat hij 'nog iemand wilde spreken', stak ik een sigaret op. Ik voelde me superrelaxed en vond het helemaal prima om even lekker in mijn eentje te zitten. Op dat moment stond ineens Leonardo in levende lijve voor me en vroeg me een vuurtje. Ik hield mijn aansteker voor zijn neus, zonder verder iets tegen hem te zeggen. Niet uit onbeleefdheid, maar omdat ik vermoedde dat hij die avond al genoeg kletspraat aan had moeten horen. Hoewel ik daar ook weer geen medelijden mee had: hij organiseerde dit feestje zelf, hij had het ook níet kunnen doen.
Waarschijnlijk juist doordat ik niet veel acht op hem sloeg, kwam hij de verdere avond steeds naar míj toe voor een vuurtje. Dat ik hem telkens met een grote glimlach gaf, zonder verder plakkerig te doen. Ik voelde die behoefte trouwens ook helemaal niet. Je hoofd kon dan wel groot op filmposters staan, maar in het echt was hij ook maar gewoon een mens. Dat ik er zo over dacht, kwam natuurlijk ook doordat hij nooit mijn idool was geweest. Als Stevie Wonder ineens voor mijn neus had gestaan, had ik waarschijnlijk wel anders gepiept...
Een poosje later zag ik Lukas flirten met een slanke brunette met oneindig lange benen en een prachtig sexy rood jurkje. Ik keek naar mijn eigen korte broek en mijn sneakers, en glimlachte. Sexy jurkjes had ik voor mijn werk al genoeg aan, ik vond dit helemaal goed.

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved