News

Het leed dat universiteit heet

Faculteit Geesteswetenschappen. Geestdodende wetenschappen, bedoelen ze. Krap twee maanden aan de universiteit en mijn hersens gooien er langzaam maar zeker het bijltje bij neer. Het leek me zo groots, zo vernieuwend, een geweldige stap in de juiste richting. De werkelijkheid valt echter tegen…

Vol goede moed schreef ik me begin dit jaar in. Na een jaar HBO en twee jaar werken, zou ik nu eindelijk vinden wat ik zocht. Dit keer zou alles anders worden. Helaas bleek mijn optimisme onterecht. Zonder dat ik het me realiseerde ben ik beland in een wereld van dokters, managers en advocaten en lijkt er niets anders in het vooruitzicht dan mantelpakjes en aktetasjes. Welkom in de leerfabriek. Men zit. Men luistert. Men leert. En stel je bij dat eerste vooral ook even drie uur op houten collegebankjes voor. Au…

De studiepunten druppelen overigens wel langzaam binnen. Dat zou ik dan weer als pluspunt moeten zien. Net als de contacturen die bijna op één hand te tellen zijn. Dat maakt de taaie stof en centimeters dikke boeken dan weer enigszins draaglijk. Toch kan ik het niet helpen om me keer op keer af te vragen, in wat voor onwaarschijnlijke situatie ik in de toekomst terecht moet komen, wil ik ooit gebruik maken van mijn zojuist opgedane kennis.

Gelukkig zijn er tegenwoordig opleidingen uitgevonden om hoop te scheppen in de troosteloze wereld van verdwaalde studenten. Speciaal voor gevalletjes met een ‘uitzonderlijke brede interesse’ of ‘een zekere mate van studiekeuzeproblemen’. Een beetje van dit en een beetje van dat. Ideaal. Met een beetje geluk zie ik net voor mijn afstuderen het licht. De kans dat ik dan ook daadwerkelijk iets heb aan mijn papiertje met deftige mastertitel waar ik eindeloze hoorcolleges voor heb doorstaan? Uitgesloten.

Waarom ik niet direct gestopt ben met mijn studiepogingen aan de universiteit? Simpel. Ooit is een student geen student meer en moet er toch een einde komen aan het gelanterfant. Bovendien is het gras nu eenmaal groener bij de buren, dus wie zegt dat ik bij de volgende poging niet weer in exact dezelfde situatie terechtkom?

Dus wie ben ik als ik tussen mijn boekengevecht niet een beetje misbruik maak van het leed dat universiteit heet? De internationale mogelijkheden lijken oneindig, dus een extra ‘semester abroad’ is gauw aan mijn studieplanning toegevoegd. Ondertussen waag ik verwoede pogingen om mijn vooruitzichten op de arbeidsmarkt te vergroten met wat praktijkgerichte buitenschoolse activiteiten. Kan vast geen kwaad aangezien ik niet van plan ben in mijn mantelpakje 12 hoog achter een laptop te belanden…

En terwijl ik dit schrijf, bedenk ik me dat ik vooral moet benadrukken dat het hier om mijn persoonlijke ervaring gaat. Voor zover ik mijn medestudenten (want vrienden zijn het nauwelijks - hun hersens doen duidelijk niet aan bijltjesgooien) kan peilen, hebben zij hun plekje wel gevonden. Ik niet. En op mijn eigen, universitair onverantwoorde manier, schreeuw ik het van de daken: universiteit is niet mijn ding!

Door Naline

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved