News

Oh boy!

Jarenlang heb ik me om alles druk gemaakt, behalve jongens. Ik vond ze simpelweg niet interessant genoeg. Inmiddels ben ik op een keerpunt aanbeland. Een vriend, dat is misschien zo gek nog niet! Maar met een zwak voor romantische komedies en een ware Disney verslaving, zou het vinden van mijn ideale man nog wel eens lastig kunnen worden…

Ik geef toe, ik ben het type meisje dat op haar twintigste nog heilig gelooft in sprookjes en i won’t settle for less dan de prins op het witte paard. Noem het naïef, noem het achterlijk, het is in ieder geval de waarheid. Ik zeg niet dat deze instelling juist is, maar ik ben er trots op en ben nog zeker niet bereid om dit idealisme op te geven. Maar dan blijft de vraag: waar is Prince Charming?

Ik sta dus op het punt om de wereld van lief en leed te betreden. Allemaal leuk en aardig, maar de mannen zijn tot nu toe verre van charming. Ik loop een discotheek binnen, met de zorgvuldig gekozen nonchalante maar striking attitude. Relaxt maar alert. Hoopvol maar niet wanhopig. Aan mijn rechterkant wordt er door groepjes jongens en meiden duidelijk een spel gespeeld. Het heet flirten en ik ken de spelregels niet. Tijd voor een spoedcursus heb ik vanavond echter niet en bovendien houd ik het graag leuk en ongedwongen. Gauw maak ik me uit de voeten.

Terwijl ik me langs de mensenmassa doorwring om een wijntje te bemachtigen, word ik onderschept door een grote bos met krullen. Een korte woordenwisseling en danspoging later, besluit ik hem het voordeel van de twijfel te geven. Ik zit ten slotte midden in mijn ‘gooi je haar los’-fase. Na een gezellig avondje is een zoen dan ook onvermijdelijk. Nu weet ik weer wat ik al die tijd heb gemist. Of dit nu positief of negatief is blijft me onduidelijk.

Een paar dagen later word ik door dezelfde kullenbol uitgenodigd voor een date. Met de volledige Sex and the City DVD-box in mijn geheugen, zeg ik volmondig ja. Op naar de big city! De krullen zijn nog steeds heel oké, maar ineens realiseer ik me dat we eigenlijk weinig woorden hebben gewisseld. En dat blijkt al gauw tegen te vallen. Wat overigens andersom natuurlijk ook het geval kan zijn geweest.

Voor de gentleman-test slaagt hij in ieder geval niet. Als je iemand om 18:00 uur uitvraagt, dan ga je er toch vanuit dat er op zijn minst een gezellig etentje vanaf kan? Of maak ik me nu illusies en werkt dat alleen zo als je naam Carrie Bradshaw is en je in Manhattan woont? Hoe dan ook, een haastig opgewarmd bordje pasta met ongemakkelijke stiltes later, is het tijd voor een drankje in de stad. Maar niet zonder dat meneer onderweg demonstratief zijn fiets op de stoep parkeert met de mededeling: ‘en nu gaan we even zoenen’. Vastberaden mannen zijn top, maar hij slaat de plank toch wel volledig mis. Even later beëindigen we de date en onderweg naar huis is het voor mij helemaal duidelijk.

Dat zijn duidelijkheid echter enigszins anders ligt, bleek al snel. Hij besluit zichzelf, een vraag was het namelijk nauwelijks, uit te nodigen voor een avondje stappen in Amsterdam met een aantal van onze gemeenschappelijke vrienden. “Prima hoor”, weet ik uit te brengen…

Eenmaal in de overvolle discotheek aangekomen, heb ik al gauw oog (en gevoel) voor de aanwezige warmbloedige buitenlanders. Krullenbol kijkt in de hoek toe met het zoveelste biertje in zijn hand. Zucht. “Ik heb al wel weer door dat ik vanavond een blauwtje ga lopen”, is zijn conclusie. Ik probeer me er nog tactvol uit te redden, maar eigenlijk heeft hij natuurlijk gewoon gelijk.

Gauw laat ik me weer gewillig meeslepen in het exotische dansgeweld. Met een Braziliaan, zo blijkt later. Het hoe en waarom hij in Nederland terecht is gekomen blijft vrij vaag, maar wat maakt het ook uit: ik vermaak me prima met zijn zuidelijke dans skills. Voor hem is de lol er echter snel af als duidelijk wordt dat het toch echt alleen bij dansen zal blijven. “I have to go to the bathroom’, komt er in zijn gebrekkige Engels uit. Tss, dat is niet eens geloofwaardig als je een vrouw bent.

Na een korte nacht word ik wakker onder een dekentje op de bank bij mijn vrienden. Zij zijn nog steeds in een diepe slaap. Krullenbol ligt een paar banken verderop. Zijn dunne, witte benen steken onder een knalrode boxershort uit. De krullen zijn ineens ook zo leuk niet meer. Nog een paar uur te gaan voordat iedereen zal ontwaken. Genoeg tijd dus om alles nog eens te overdenken.

Ik kan het niet helpen dat de prinsen van Sneeuwwitje en Assepoester even door mijn hoofd schieten. Natuurlijk is mij volledig duidelijk dat ik binnenkort geen gouden koetsen of glazen muiltjes hoef te verwachten. Bovendien is niemand perfect en juist dat maakt liefde iets om van te houden! Want een jongen die mij vlinders geeft, die mij midden in de nacht uit bed doet springen om een uitbundig vreugdedansje te maken en die mij vooral mezelf laat zijn, dat is iemand die mij spontaan alle andere prinsen en prinsessen doet vergeten. Dus ook al lijken op dit moment de sterke armen, de lieve ogen, de “Outback Jack” attitude en gentleman skills mijlenver weg, ze zijn er ongetwijfeld. Bovendien heb ik geen haast. Doornroosje moest er ten slotte ook 100 jaar op wachten. Misschien verzuip ik mezelf in een zoetsappig sprookje - so be it. Ik droom, ik geloof en ik zal vinden.

Door Naline

LOVE dit artikel
1 meid heeft deze blog geloved