News

Foggel!

Met één lief klein mollig handje op de rand van de zandbak, en de ander in de lucht roept ze vrolijk: ‘foggel, foggel!’ Haar beentjes gaan van opwinding een beetje op en neer en haar ogen staan wagenwijd open, alsof ze de ‘foggel’ voor het eerst in haar leven ziet.

Dit hele scenario speelt zich af op onze videobandjes van vroeger. Het ‘foggel’ meisje is mijn zusje van elf jaar geleden. Ze wijst triomfantelijk naar een voorbij vliegende troep vogels in de lucht. Als ik dan zo’n filmpje terugkijk krijg ik heimwee. Heimwee naar het kind zijn.

Hoe heerlijk was dat? Je nog kunnen verbazen over een vogel, iedere avond zorgeloos om zeven uur naar bed, lekker ingestopt worden. Schreeuwen als je honger had, en dan nog gevoerd worden ook. Geloven in Sinterklaas, in sprookjes, en vooral in alles wat je ouders je vertelden. Want de boze heks was echt héél gemeen om Sneeuwwitje die appel te geven, en de prins kuste haar gelukkig net op tijd weer wakker! ‘Later,’ zei je moeder dan ‘ga jij ook trouwen met zo’n mooie en lieve prins.’ En dan gingen je oogjes twinkelen en je hartje bonsde in je kleine lichaampje. Ja, later zou jij ook met een prins trouwen. En je zou net zo worden als je moeder, want zij was de liefste mama van de wereld. Ik denk dat deze periode in je leven, vanaf je geboorte tot ongeveer je vijfde levensjaar, één van de mooiste van je leven zijn. Nog zo onwetend zijn van de boze wereld, en zo heerlijk beschermd worden door alle ‘grote mensen’. Ongegeneerd kunnen doen waar je op dat moment zin in had. En wat je ook deed, het werd je vergeven, wat je was nog zo klein en zo lief.

Wat ik mij nu wel eens afvraag, wat ging er nou precies door onze hersens heen toen we nog schattig en knuffelbaar waren? Werden we wakker met het idee: ‘goh, wat een gekke kamer! Waarom heb ik het zo warm? Eens kijken. Even deze grote lap van me afgooien. Ja, dat werkt, nu is de temperatuur goed. Maar, ik mis iets in mijn mond… Wèèèèèh!!!’ En dan kwam je moeder aangesneld, midden in de nacht, bezorgd over wat er nu met haar baby’tje aan de hand zou zijn. Je rook haar vertrouwde geur, en besloot nog harder te gaan huilen, want deze vrouw mocht absoluut niet weg, dan was je weer zo alleen! Tot het moment dat je een zacht, rubberachtig aanvoelend ding in je mond kreeg. Dan was alles weer goed.

Vandaag de dag worden we overspoeld met huiswerk, geldzorgen, drang om te shoppen, verliefdheid, zeurende ouders en ga zo maar door. Niks te Doornroosje of prinsen op witte paarden, grote gekleurde lolly’s die je naar een wonderwereld brengen of flesjes warme melk voor het slapen gaan. Langzaam beginnen we deze wereld te kennen zoals hij echt is. En hoe leuk deze grote ronde planeet vaak ook is, soms zou ik toch wel weer even kind willen zijn…

Door Carline

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved