News

Make a wish

Ik ben niet bijgelovig. Tenminste, dat dacht ik altijd van mezelf. Maar laatst betrapte ik mijn hoogst eigen persoontje op het doen van een wens terwijl ik een lichtje zag vallen in de lucht. En nu durf ik niet meer te beweren dat ik niet bijgelovig ben. Want zeg nou zelf, wie gelooft er nog dat zo’n wens werkelijkheid wordt?

We hebben inmiddels zoveel verzonnen waarbij je een wens mag doen – bij gebrek aan een persoonlijke toverfee. De vallende ster is natuurlijk de bekendste, maar je hebt er nog zoveel meer! Als je een uitgebloeide paardenbloem leegblaast (maar dan wel in één keer), als je een wimper (die zelf van je ooglid afgekomen is) van je wang haalt en wegblaast, als je een mailtje aan zoveel mensen doorstuurt, als je alle kaarsen van de taart in één keer uitblaast, en niet alleen als je tussen twee jongens in zit, nee, nu mag het ook als je tussen een jongen én een meisje in zit. Of tussen twee meisjes. Wat eigenlijk betekent dat je altijd een wens mag doen als je twee mensen naast je hebt.

Ik vraag me af wie al die regels voor het doen van wensen bedacht heeft. Iemand met veel fantasie? Of iemand die zich gewoon ontzettend verveelde? Hoe zijn die ‘tradities’ erin gekomen? Misschien omdat we zo het idee krijgen dat het heel misschien toch nog werkelijkheid wordt? Het uitspreken of opschrijven van een wens maakt hem echter, tastbaarder. Duidelijker ook, waarschijnlijk.

Ik moet bekennen dat ik daar vroeger nooit mee bezig was, en er heel enthousiast aan mee deed. Een nieuwe wens was binnen een seconde bedacht en verstuurd. – En oei. Dat klinkt niet goed. Als we in een seconde een wens verzinnen, zijn we dan zo ongelukkig? Hoort het zo makkelijk te zijn om iets te verzinnen wat ons nóg gelukkiger zou maken? Of zijn we gewoon veeleisend?

Ik geloof trouwens niet dat ik verwachtte dat die wensen ook daadwerkelijk uit kwamen. Het doen van de wens was al leuk genoeg. Het verbaasde me niet eens meer als ik de week daarop nog steeds geen nieuwe Barbie had gehad. Wat dus ook al iets zegt over de mate waarin ik wensen deed.

Waarschijnlijk is het verzinnen van zo’n wens goed voor onze fantasie. Het leert ons na te denken over wat we eigenlijk willen, al is de manier waarop vrij onschuldig. Zo leren we onszelf doelen te stellen en deze na te streven. Dus in plaats van toe te geven dat wensen doen onzin is, kunnen we beter meer regels verzinnen waardoor we nog meer wensen kunnen doen! Bij elke rode auto, wellicht? Al is het misschien goed om in het vervolg aan de kinderen uit te leggen dat ze ook aan andere mensen moeten denken, en niet alleen aan zichzelf. Een Barbie wensen is prima, maar wens er dan twee. Zodat het nichtje/vriendinnetje/buurmeisje/de oppas ook mee kan spelen…

door Maaike

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved