News

Column: zie ginds komt de stoomboot

De dag dat ik erachter kwam dat Sinterklaas een poppenkast is waarin grote mensen hun eigen kinderen en die van anderen voor de gek houden, weet ik nog als de dag van gisteren. Het was 2001. Ik wilde een trein pakken achter een luik op zolder, toen ik een grote berg cadeaus zag liggen. Ik holde naar beneden. Mijn moeder zat in een stoel te lezen. Ik riep haar naam en toen ze opkeek zag zij gelijk aan mijn gezichtje waar de paniek vandaan kwam. Ze nam me op schoot en vertelde me dat Sinterklaas niet echt is. “Net als de kabouters”, zei ze er achteraan. Dat had ze beter niet kunnen zeggen, want ik werd ontzettend nijdig. “Kabouters bestaan. Je liegt.” Mijn moeder zei daar verder niets meer over, maar verzekerde me er wel van dat ze niet had gelogen over Sinterklaas.

 mijter sinterklaas

Ik was teleurgesteld. Tot twee jaar geleden aan toe stonden de pakjes eerst in de gang en sleepten we ze, na een paar liedjes te hebben gezongen, naar de woonkamer. Nu zetten we ze gelijk in de woonkamer neer. Niemand bij ons thuis gelooft er meer in en dan is het eigenlijk alleen maar extra gedoe. Anders houden we onszelf een beetje voor de gek als je het mij vraagt.

sinterklaas column

Dit jaar zal het weer even zoals vroeger gaan en moet ik ervoor zorgen dat ik me niet verspreek. We vieren het namelijk samen met mijn lieve broer en zijn vrouw. Nu ben ik niet zo bang dat ik me in hun bijzijn zal verspreken, want ook zij weten inmiddels wel beter… Dat je de baard van Sinterklaas gemakkelijk af kunt trekken en dat het goedje op de gezichten van de ‘zwarte’ pieten schmink heet. Waar ik op doel zijn hun twee kinderen. Timo en Lotte. Deze twee kleine rakkers geloven nog heilig in Sinterklaas. Lotte is de jongste van twee, en beseft nog lang niet wat er gaande is. Het wordt dus weer als vanouds, alleen is het verschil dat ik nu niet in spanning zit of Sint wel langskomt. De pakjes komen voor de deur te staan (in de regen?), er wordt op de deur geklopt, maar zodra we opendoen blijken goedheiligman en zijn pieten alweer verdwenen in de donkere avond. En niet te vergeten; bij elk pakketje dat wordt geopend roepen wij blij in koor: ‘Danku Sinterklaasjeee’. Sinterklaas is voor mij altijd een feest van gezelligheid geweest, net als Kerst. Op de één of andere manier zijn mensen vriendelijker en trekken ze meer naar elkaar toe. De sfeer is gemoedelijk en het hele idee van ‘Sinterklaas komt in het land’ blijft enerverend. Dit jaar heb ik er helemaal zin in. Gezellig met het hele gezin bij elkaar. Toekijken hoe Timo er helemaal in opgaat en ervan geniet. Bij elk cadeau dat hij opent een twinkeling door zijn ogen zien gaan, een soort van triomf van: zie je wel, Sint heeft aan me gedacht. Dat was hoe ik het vroeger ervaarde en nu kan ik zien hoe een ander kind zo’n grote avond ervaart. Als geweldig en nooit te vergeten. Denk ik. Weet ik.

Door Lian

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved