News

Column: Me, myself & us?

Het vervelendste? ’s Nachts elk uur wakker worden omdat ik naar de wc moet. Ik lijk wel een kameel, zo vaak moet ik gaan plassen. Of nee, de pijnlijke gevoelige borsten zijn nog net iets lastiger. Ik had nog zo gehoopt dat die van mij me deze ellende zouden besparen, maar nee hoor. Grappig hoe ik die trap oploop met mijn borsten in mijn handen ter ondersteuning. Net als dat ik op de bank een film lig te kijken met mijn hand in mijn boezem, ter bescherming tegen die stomme, schurende beha. Maar hé, ieder voordeel heeft z’n nadeel. Na mijn tiende week, zijn mijn boobies al bijna een cupmaat gegroeid. Hoera!

Het leukste? Mijn vriend die elke avond mijn hele lichaam insmeert met amandelolie en dan liefdevol naar mijn buik kijkt. Niet dat er al veel te zien is – echt alléén mijn borsten zijn gegroeid, ik ben net Lolo Ferrari - maar toch. We voelen ook nog niets bewegen, daarvoor is het nog veel te vroeg, maar toch ligt hij constant met zijn hand op mijn buik. Zo mooi, dat we er bijna een ‘Liefde is…’plaatje van zouden kunnen maken.

girlscenezwangermymyselfuscolumn

Het engste? De bevalling met de dag dichterbij zien komen. Het lijkt nog mijlenver weg en tegelijk toch zó dichtbij. Ik heb altijd gezegd dat ik geen ruggenprik wil; alles moet op een natuurlijke manier gebeuren. Ik probeer hier nog altijd aan vast te houden, hoor, maar ik merk toch dat ik stilaan de zenuwtjes begin te krijgen. Ik zie mezelf daar al liggen, schreeuwend voor een ruggenprik. Natuurlijk zal ik dan al uren koppig hebben liggen weigeren, waardoor het op dat moment veel te laat is voor een verdoving. That’s just my luck. Arme gynaecoloog die mijn kind ter wereld moet brengen.

Het belangrijkste? Dat alles in orde komt met dat klein wezentje in mijn buik. Het eerste fotootje van onze kleine spruit, ook al is hij voorlopig nog maar net zo klein als een boon. Ons nieuwe huisje, waar mijn vriend en ik als versgebakken ouders alles op alles zullen zetten om de beste mama en papa van de wereld te worden. Mijn vriend zijn handen, die ik ondertussen zelfs op mijn buik voel als hij er niet is. Het samenzijn met vrienden en familie, die me honderden vragen stellen over hoe het met ons gaat. Let vooral op dat woordje ‘ons’ en dan weet je wat ik bedoel. Elke avond met z’n drietjes (ja, de buik telt ook al mee!) in slaap vallen, terwijl papa tegen de buik praat. Ons geluk, onze liefde, ons gezin.

Door Sabrina Vitali

LOVE dit artikel
0 meiden hebben deze blog geloved